Το παγκόσμιο κύπελλο μπάσκετ ξεκίνησε και μας περιμένουν μεγάλες συγκινήσεις. Θα καρφωθούμε στις οθόνες στην αγωνία των τελευταίων λεπτών του ματς, στα τρίποντα, στις βολές, θα γνωρίσουμε παίκτες από μακρινές χώρες, θα μάθουμε για την καριέρα τους, πόσες ομάδες άλλαξαν, θα συγκρίνουμε, θα φορτώσουμε, θα ξεφορτώσουμε.

Εδώ κάνουμε ένα απάνθισμα παλιών γνωστών-άγνωστων ταινιών με θέμα το μπάσκετ.

Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών του "Υπαρκτού Σοσιαλισμού" κατοικούσε στις προκάτ πολυκατοικίες, δηλαδή τα μπλοκ. Τα διαμερίσματα στα μπλοκ ήταν ίδια, πανομοιότυπα.

Εκτός από την διαρρύθμιση οι ομοιότητες έφταναν μέχρι τις λεπτομέρειες. Για παράδειγμα, εκατομμύρια πολίτες είχαν στα σπίτια τους τα ίδια ακριβώς κουφώματα.

Σ' αυτό το θέμα βασίζεται η ταινία Ironiya Sudby, δηλαδή Η Ειρωνεία της Μοίρας, του Eldar Ryazanov.

Ο Καντάφι είπε το καλύτερο: "Μέχρι να πάψουν οι Ευρωπαίοι να εκμεταλλεύονται τον πλούτο της Αφρικής θα μας βάζουν στα σπίτια τους!"

Όλοι συνήθισαν να παίρνουν κάτι από την Αφρική. Απο το υπέδαφος, τον πληθυσμό, την κουλτούρα, κι αφήνουν την έρημο στους αυτόχθονες.

Ένα δροσερό αεράκι στην ξηρή έρημο είναι τα τραγούδια της Hasna El Becharia.

Ουσιαστικά η video art είναι προσπάθεια να συναντηθούν μια τέχνη του χώρου με μια τεχνη του χρόνου. Τα εικαστικά σαν άποψη για τον χώρο και το ξεδίπλωμα του χρόνου στο φιλμ.

Ο Leighton Pierce είναι το ιδανικό παράδειγμα.

Ο ίδιος λέει χαρακτηριστικά "Τα φιλμ και τα βίντεο μου είναι σύντομες εμπειρίες σε χρόνο που μετασχηματίζεται."

Η πικρία με την οποία δεχτήκαμε την απόφαση της UNESCO να πολιτογραφήσει Τούρκο τον Καραγκιόζη αναδεικνύει δυο χρόνια προβλήματα μας:

την μανία μας με το copyright, όπως την διακωμώδησε η Νία Βάρνταλος

και την απαξίωση του Οθωμανικού παρελθόντος μας με τον "ραγιά" που δεν κάνει βήμα αν δεν το εγκρίνει ο Πασάς.

Αυτά τα πράματα μας απομονώνουν πολιτιστικά.

Στην πρώτη σκηνή ο Λαμπέρ μας γυρίζει επιδεικτικά την πλάτη. Στο διάλογο δεν βλέπουμε καθόλου το πρόσωπό του.

Συμβολική αρχή για την ταινία του Claude Berri και προμήνυμα για την ακατανόητη προσωπικότητα του ήρωα.

Το Tchao Pantin είναι μακράν το καλύτερο γαλλικό noir του '80.