O Max Cognito είναι ο κωμικός με τα χίλια πρόσωπα. Πετάει δέκα ατάκες το δευτερόλεπτο. Συναγωνίζεται σε ταχύτητα τα ηχογραφημένα γέλια. Το μεγάλο ατού είναι πως μπορεί να μεταμορφωθεί σε Ρουζβελτ, Τσώρτσιλ, Χίτλερ, ακόμα και σε πλοίο του πολεμικού ναυτικού, χωρίς να πάρει ανάσα. Είναι αδίστακτος. Δεν αφήνει τον θεατή να σκεφτεί. Δεν του αφήνει χρόνο να φύγει. Τηλε-κονφερασιέ πολυβόλο.

Ήρθε να μας μιλήσει για τον Πόλεμο και καταλήγει σε πολεμική σύγκρουση κυριολεκτικά... εν κρανίω. Ο πόλεμος που είναι κακός, που είναι κόλαση και κατάρα για την ανθρωπότητα. Πάρτε για παράδειγμα τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο: έχει πολύ πλάκα!

Τα πρόσωπα από την πολυχρησία χάνουν την υπόσταση τους για να γίνουν φιγούρες που παίζουν μόνο στην τηλεόραση. Η σύγχυση ξεκινάει όταν οι φιγούρες αυτές ορίζουν τη μοίρα του μέσου ανθρώπου. Η φρενήρης εναλλαγή προσώπων συμβαίνει μπροστά στον σχιζοφρενή τηλεθεατή. Οι ατάκες-σφαίρες διαπερνούν το συνειδητό και καρφώνονται στο υποσυνείδητο για να καρπίσουν αργότερα και με τον καιρό.

Τελικά, όλα τα πρόσωπα είναι ο Great Cognito.

Αυτό το αμερικάνικο stop-motion claymation με την τεχνική του Barry Bruce και τη σκηνοθεσία του Will Vinton προτάθηκε για Όσκαρ το 1982. Σήμερα που έχουμε χορτάσει από tv περσόνες δεν μας είναι καθόλου εξωτικό.

Ο κονφερασιέ "εθνικής εμβέλειας" αναλαμβάνει να κάνει τα πρόσωπα της επικαιρότητας μέρος της κάθε οικογένειας. Θα μας πει αυτό που θέλουμε να ακούσουμε γι' αυτά. Η επιτυχία έρχεται όταν το κοινό μονολογεί "Έτσι είναι, όπως τα λέει".
Η παραγωγή προπαγάνδας είναι ένα μικρό μέρος της ιστορίας των talk show, μάλλον υπερτιμημένο, γιατί ο κονφερασιέ απλώς λέει αυτό που θέλει και περιμένει να ακούσει το κοινό του, επιβεβαιώνει την κοινή γνώμη, λάθος ή σωστή δεν έχει σημασία. Η πρόθεση (η δουλειά) του τηλε-κωμικού δεν είναι να παράγει ιδεολογία αλλά να εκμεταλλευτεί την υπάρχουσα. Η κοινή γνώμη μπορεί να πλάθεται από άλλα κέντρα και ο κωμικός της μικρής οθόνης έρχεται να την επιβεβαιώσει.

Αυτή η άποψη είναι ελπιδοφόρα για το ελληνικό κοινό. Ο δημοκρατικός ρόλος του Λαζόπουλου σημαίνει ότι ο μέσος Έλληνας είναι δημοκρατικός. Οι Μόντι Πάιθονς ήταν φλεγματικοί και λίγο κακεντρεχείς. O Bill Cosby ήταν συμβιβαστικός, ποτέ δε μίλησε για ρατσισμό. Αντίθετα, ο Σλαβι Τρίφονωφ, που κάθε βράδυ μονοπωλούσε την τηλεοπτική οθόνη τη δεκαετία φιλελευθεροποίησης της βουλγάρικης οικονομίας, ήταν σωβινιστής. Από το προφίλ του κωμικού-"φαινομένου" μπορείς να σκιαγραφήσεις την κοινή γνώμη σε μια χώρα.

Ο τηλε-κωμικός αρέσει σε όλους γιατί είναι κομμάτι του κάθε εαυτού. Το κοινό τον γνωρίζει πριν τον συναντήσει. Γι' αυτό είναι ο Μεγάλος Cognito.

του Μάκη Μακελάρη