Το Papergirl είναι μια ιδέα και μια καλλιτεχνική κοινότητα για την τέχνη στο δρόμο που ξεκίνησε από το Βερολίνο το 2006 και διαδίδεται σε πολλές πόλεις σε όλο τον κόσμο. Στο πρότυπο των Αμερικανών paperboys, έργα τέχνης συλλέγονται από την τοπική ομάδα, εκτίθενται, τυλίγονται και στη συνέχεια διανέμονται με το ποδήλατο από εθελοντές στο κέντρο των πόλεων, σε αθώους ανυποψίαστους περαστικούς.

Κατά μια έννοια είναι η επιβεβαίωση του υπερβατικού χαρακτήρα των τέχνης. Κατα μία άλλη, είναι η Τέχνη που στην ανταλλακτική της αξία προσαρμόζεταιι στη λειτουργία του νεοφιλελευθερισμού και της χρηματοπιστωτικής οικονομίας. Η κολεκτίβα Praxis σε συνεργασία με τον δημοφιλή ηθοποιό James Franco ίδρυσαν το Αόρατο Μουσείο, το οποίο διαθέτει στις αγορές αόρατα εργα τέχνης.

Στις πρόσφατες διαδηλώσεις των φοιτητών στην Αγγλία για την κατακόρυφη αύξηση στα δίδακτρα, ένα πανό υψωνόταν πιο ψηλά από τα υπόλοιπα, "Capitalism is not working". Οι Εγγλέζοι δοκίμασαν πρώτοι τη συγχώνευση των σχολείων, ο,τι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα. Το αποτέλεσμα ήταν να μειωθεί επικίνδυνα ο αριθμός των μαθητών, κυρίως στην επαρχία. Τότε η κυβέρνηση είχε κυκλοφορήσει αφίσες και προσπέκτους που προπαγάνδιζαν τα πλεονεκτήματα του σχολείου και με την προτροπή "Στείλτε τα Παιδιά Σας στο Σχολείο".

Mε το πολύ λέγε-λέγε της διαφήμισης στο τέλος όλοι το πιστέψαμε.

Το μεγάλο αξίωμα της διαφήμισης είναι ότι ποτέ δε λέει όλη την αλήθεια. Δεν είναι απαραίτητο να λέει ψέμματα -εδώ είναι το μυστικό-, απλώς ό,τι λέει πάντα απέχει από την αλήθεια.

Για τη διαφήμιση ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Και ο σκοπός φυσικά είναι να αγοράσεις το προϊόν.

Σε μια λαϊκή γειτονιά ένα παιδί χτυπάει το σιδερένιο στύλο του STOP με μια μπίλια. Κάνει τόση φασαρία που βγάζει όλους τους περίοικους στα μπαλκόνια. Το μαλώνουν, αλλά το παιδί βαράει επίμονα για ώρες το STOP- λες και αυτό φταίει για όλα.

Αψυχολόγητες καταστάσεις.

Όμως, εκείνο το απόγευμα, αν περνούσε από τη γειτονιά ο Ρουμάνος φωτογράφος Cosmin Bumbut, θα ενθουσιαζόταν με την εικόνα.

Γενικά το κολάζ δεν επικράτησε στην Ελλάδα σαν στυλ, τουλάχιστον όχι τόσο όσο η αφηρημένη ζωγραφική. Περισσότερο βρήκε εφαρμογή σε underground φανζιν, αφίσες και δίσκους. Ίσως επειδή φαίνεται λίγο πρόχειρο και οι τράπεζες πχ προτιμούν πιο "καθαρές" μορφές.

Κατά καιρούς διάφοροι καλλιτέχνες έκαναν κολλάζ, αλλά δεν έμεινε κάποιο "όνομα".

Φέτος ακούγεται ο Bern Porter, έστω και ετεροχρονισμένα.

Η μεταμοντέρνα κατάσταση είναι συντηρητική. Δεν το θέλει το νέο, το πρωτοπόρο, το κινηματικό. Προτιμά να αναμοχλεύει παλιά στιλ που κάποτε υπήρξαν μοντέρνα. Η σούπα αυτή είναι μεταμοντέρνα και ταιριάζει στην εποχή μας που δεν ξέρει ακριβώς τι θέλει.

Γι' αυτό χαιρόμαστε όταν βλέπουμε θαρραλέους καλλιτέχνες να ανακοινώνουν νέα κινήματα και να γράφουν μανιφέστα. Πριν λίγα χρόνια είχαμε την παρέα των Νέων Συμβολιστών από το Σίδνεϊ.

Σήμερα έχουμε τον Ρεντερισμό.