Η ιστοσελίδα Kulturosupa.gr που ειδικεύεται στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Θεσσαλονίκης δημοσίευσε μια πολύ εύστοχη κριτική της παράστασης "Κατσαρίδα" την οποία -με όλο το σεβασμό- αναδημοσιεύουμε.

Το κάνουμε για δυο λόγους:

πρώτα, γιατί στη  Θεσσαλονίκη δεν γίνεται κριτική. Οι λίγες εφημερίδες και τα διάφορα περιοδικά, "πολιτιστικών θεμάτων" ή μη, συνήθως δημοσιεύουν δελτία τύπου ή αναφέρονται γενικόλογα στο έργο χωρίς ποτέ να το θεωρούν τουλάχιστον "καλό", "κακό' ή "μέτριο" (εξαιρεση ίσως την Αυλαία). Αν δε οι συντελεστές του έργου είναι από την Αθήνα, υπερπροβάλουν το γεγονός "…ο τάδε στη Θεσσαλονίκη!" λες και είμαστε χίλια μύρια κύματα μακριά. Προφανώς όλες αυτές οι δημοσιεύσεις δεν είναι τίποτα παραπάνω από διαφημίσεις απαραίτητες για την επιβίωση του εντύπου στις κακές συνθήκες της επαρχίας. Κι έτσι η πολιτιστική κίνηση της Θεσσαλονίκης μοιάζει με ρεβεγιόν Χριστουγέννων. Κρίμα γιατί η πόλη είχε στο παρελθόν περιοδικά και αρθρογράφους με κοφτερό λόγο.

Δεύτερο, γιατί η κριτική της “massa” στην kulturosupa επιτέλους αναδεικνύει ένα θέμα που ταλανίζει τη Θεσσαλονίκη, τη μετριότητα. Μετριότητα στις επιλογές των υπευθύνων, μέτριο και το γούστο του κοινού. Δυστυχώς η κατάσταση φαίνεται να χειροτερεύει με την οικονομική κρίση, αφού οι αιθουσάρχες, θιασάρχες, καναλάρχες κτλ στοχεύουν τυφλά στο ανώνυμο μέσο κοινό, τη μάζα, για να βγάλουν τα έξοδα τους. Το κοινό που είναι βασικά γαλουχημένο από την τηλεόραση και αξιολογεί ένα έργο με όρους μη-καλλιτεχνικούς, όταν δεν θεωρεί την «καλλιτεχνία» προέκταση του σχολείου.

Το συγκεκριμένο θέατρο επέλεξε για τα Χριστούγεννα το έργο "Το κοριτσάκι με τα σπίρτα". Τι φαντασία! Κι αν προσθέσουμε την "απειλή" του νέου Δημάρχου να "δώσει τα Δημήτρια σε ατζέντηδες" κάπου εδώ τελειώνει η πρωτοπορία και η καινοτομία στην τέχνη της Θεσσαλονίκης που κάποτε τροφοδοτούσε την Αθήνα με νέες αναζητήσεις.

Το κείμενο της Κουλτουροσουπας:

Εάν είναι να μιλήσω ακριβώς γι αυτό που βιώσαμε από την αρχή, κατά τη διάρκεια ΚΑΙ μέχρι το τέλος της παράστασης θα έπρεπε να μη χαλαλίσω πάνω από μια πρόταση ουσίας και χρόνου, αλλά έλα που η κατσαρίδα αυτή καλά μας περπατεί εδώ και έξι χρόνια (η αθεόφοβη!!) και δε λέει να βρεθεί ένας άνθρωπος να τη πατήσει...! Δε μπορώ να μη αποδεχτώ ότι μια χαρά πρέπει να έστεκε στο μικρό της δώμα και καλά κάναν και της δώσανε και πόδι να συρθεί λιγάκι παραπέρα και να γνωριστεί με τον πιο έξω κόσμο, αλλά ο χρόνος που περπατούσε τη γέρασε, τη βάρυνε, την έβγαλε απ τα νερά της και τώρα κυκλοφορεί με αμηχανία σε χώρους που τη καταπίνουν, νευρική και αλλοπαρμένη.
ΚανονικήΑΣ κρατήσουμε τα δύο μαθήματα που πήρε απ τη ζωή

ότι ναι λοιπόν...
“ το ταξίδι είναι τελικά αυτό που μετράει και ο προορισμός”
και βεβαίως βεβαίως...
“τίποτα δεν είναι αδύνατο αρκεί να το πιστέψουμε και να επιμείνουμε σ’ αυτό”
...όπως μπόλικη πίστη πρέπει να είχαν

συν (+)
1. Το κείμενο....γλυκό, χαριτωμένο, απλό στην κεντρική του ιδέα, άρα και με εύπεπτο το εκπεμπόμενο μήνυμα (προσέξτε γιατί αυτή τη μισή πρόταση θα τη ξαναβρείτε μπροστά σας....λίγο παρακάτω), αλλά οκ, αυτό.

πλην (-)
1. Το πρώτο και χειρότερο...το παιδιάστικο και επιφανειακό της χιούμορ. Χωρίς υπερβολές χιούμορ από αυτό που κάνουν αναμεταξύ τους αγοράκια στην άγαρμπη τους εφηβεία. Ποιοι γελούσαν ; Τα παιδιά...(οκ λογικό) και οι αιώνιοι έφηβοι... Οι λοιποί κοιταζόμασταν με αμηχανία, ανάμεσα σε χασμουρητά και σε ανασκουμπώματα με την ελπίδα η αλλαγή βάρους στις καρέκλες μας να οδηγήσει και σε μια αλλαγή οπτικής.
2. δε ξέρω για το παλαιό και αρχικό καστ της παράστασης...πάντως με αυτό που την είδαμε εμείς...το πολύ που μπορούμε να πούμε είναι καλή η προσπάθεια. Κάτι παραπάνω θα ήταν υπερβολή. Αλλά τί να κάνουν και αυτά τα καιμένα τα παιδιά, μόνα τα δυο τους φαινόντουσαν τόσο δα μικρά πάνω σε μια άδεια σκηνή και το θέατρο κατάμεστο να περιμένει να τη γεμίσουν. Ένα κρύο ιδρώτα θα το λουστείς...ένα κόπο παραπάνω (σα να πηγαίνεις στο εργοτάξιο ας πούμε..) θα τον καταβάλλεις...και τέλος αντί για παράσταση θα νιώθεις ότι παρακολούθησες αγώνα μποξ.
3. Το κείμενο....γλυκό, χαριτωμένο, απλό στην κεντρική του ιδέα, άρα και εύπεπτο το εκπεμπώμενο μήνυμα (σας θυμίζει κάτι η πρόταση;;;) ΑΛΛΑ “για μισό λεπτό ρε παιδιά” γιατί ένιωσα σα να υποβιβάστηκε η νοημοσύνη μου ; Δική μας πρόταση : πείτε ότι η παράσταση προτείνεται για τις ηλικίες 15 με 20 για να είναι πιο ξηγημένα τα πράγματα...να έρθω, αλλά κατά βάση να πάρω μαζί μου και τα ξαδελφάκια μου...
4. Και ναι....χαίρεται ο κόσμος με το ρίξιμο του τοίχου ανάμεσα στο κοινό και τους ηθοποιούς..με το που μπήκαμε χωριστήκαμε σε ομάδες πλατεία-εξώστης και τραγουδήσαμε “χαριτωμενοτραγουδάκι” τύπου “ερώτηση-απάντηση” άσχετο βέβαια με το όλο πράγμα...απλά έτσι για να λέμε ότι ζεσταθήκαμε, χαλαρώσαμε και να κερδηθούν οι εντυπώσεις. Ε και ΠΑΛΙ νιώσαμε σα να μας μπήκαμε σε λάθος γκρουπ...
5. .....και τις κατσαρίδες θα τις συχαινόμαστε κάθε φορά που θα τις βλέπουμε στη κουζίνα μας..και δε πα να της βάλουν και μπλε στολή με κόκκινη μπέρτα!!!

Σούμα (=)
Λοιπόν, αν πραγματικά έτσι εύκολα ξεσηκώνονται τα πλήθη, τότε τί να πώ, πάτε μια βόλτα σε ένα σχολείο στη γειτονιά, όπου οι δάσκαλοι θεάτρου πλάθουν από μια τέτοια ιστορία κάθε διδακτική ώρα...τουλάχιστον θα είναι τσάμπα και θα τη δείτε να διαδραματίζεται με τις αρμόζουσες ηλικίες.

Βαθμολογία 4,5 στα 10
Την παράσταση είδε και σχολίασε η massa

εδώ