Το ροκ είναι παράξενη υπόθεση- είναι κι ένα μεταπολεμικό φαινόμενο και σοκ μαζί. Είναι στα σαλόνια, είναι στα μπαρ, είναι στο δρόμο και παντού παρεξηγημένο.

Το 1958 ο κιθαρίστας Link Wray παίζει σε μια συναυλία το ορχηστρικό κομματι με τιτλο "Oddball". Την ίδια χρονιά το ηχογραφεί με άλλο όνομα, το "Rumble". Ένα πάμφτωχο παιδί από τη Νότια Καρολίνα, μισός ινδιάνος, κοιμόταν στο πάτωμα με τα αδερφια του. Έφυγε εθελοντής στην Κορεα και επέστρεψε φθισικός. Ο μύθος λέει πως κάποτε άκουσε έναν μπλουζ κιθαρίστα που τον έλεγαν Hambone και έπαιζε slide κιθαρα και έτσι αποφάσισε να γίνει κι αυτός κιθαρίστας.

Το Rumble λοιπόν, ήταν ένα σύντομο απλο κομμάτι με σταθερο τέμπο και μερικά ακόρντα στην ηλεκτρική κιθάρα. Έφερε όμως τετοια αμηχανία που απαγορεύτηκε από το ραδιοφωνο. Η απαγόρευση δεν το έσβησε, αντίθετα το δισκάκι σκαρφαλώνει στα Billboard. Όταν απαγορεύεται ένα τραγούδι γίνεται για τους στίχους του, που μπορεί να είναι προσβλητικοί ή επαναστατικοί. Εδώ όμως έχουμε μερικά ακόρντα μόνο και ένα σόλο που έφερναν άλλη επανάσταση, αυτη του rock. Είχε αυτή τη δυναμική της συγκρατημένης οργής λίγο πριν την έκρηξη, λες και κατι θα συμβεί. Είχε τον ναΐφ ήχο που έγινε μετά το σημαντικότερο μουσικό κίνημα του αιώνα. Όλοι οι κιθαρίστες της ροκ που ξέρουμε αναφέρονται στον Link και το Rumble.

Ο Link Wray με το συγκροτημα του, τους Raymen, συνέχισαν να παίζουν, έβγαλαν πολλούς δίσκους στο ίδιο ύφος πρώιμης ροκ. Το 1980 ο Link γνώρισε μια Δανέζα ιστορικό των Ιθαγενών της Αμερικής και μετοίκησε στη Δανία όπου και πέθανε το 2005 στα 76 του.

(Άλλος κιθαριστας που δεν εκτιμήθηκε όσο θα έπρεπε είναι ο Randy Holden. Στις αρχες του '60 επαιξε κιθαριστικά ριφ που θα έφερναν αργότερα το hard rock.)

Ένα παλιο παράπονο των ροκεντρολάδων είναι η απουσία του "εφευρέτη" της ροκ κιθάρας από το Rock and Roll Hall of Fame. Κάθε χρόνο ανακοινώνονται οι υποψηφιότητες για τον ύψιστο τιμητικό τίτλο και ο Link λείπει. Το συμβούλιο που κρίνει ποιους θα προσθέσει κάθε χρόνο στον κατάλογο της αιωνιότητας  φαίνεται να έχει κριτήρια περισσότερο εφήμερα και εμπορικά (μια ματιά στα ονοματα που έχει τιμήσει αρκεί). Οι ένθερμοι οπαδοί της αποκατάστασης του Link Wray συνασπίστηκαν, έχουν ιστοσελίδα και κανουν δημοψήφισμα.

Το site είναι το http://inductlinkwray.com και εκει υπάρχει συνδεσμος για τη συλλογή υπογραφών.

Μια μικρή ροκ αδικία ανάμεσα στις μεγάλες της ζωής μας.