Η ανακάλυψη ότι το παλιό πικάπ δουλεύει ακόμα είναι μαγική. Μετά, ακολουθεί το ψάξιμο για τους δίσκους βινυλίου στο πατάρι και την αποθήκη. Όταν ακούς σήμερα μουσική απ' το βινύλιο έχεις το αίσθημα της "αποκατάστασης" της μουσικής μετά από τις πολλές μεταγραφές από τη μία ψηφιακή μορφή στην άλλη.

Κι όμως υπάρχουν συγκροτήματα που επιμένουν να "γυρίζουν" δίσκους. Ένα από αυτά είναι οι Γερμανοί No More.

Πρόσφατα κυκλοφόρησαν ένα καταπληκτικό 7ιντσο δισκάκι σαν προπομπό του LP που θα βγει το Μάρτη. Το βινύλιο είναι πράσινο (στην απόχρωση του Artu!) και έχει δυο κομμάτια συμπαγή, ρυθμικά, μετα-πανκ, new wave ή no wave. Στην πρώτη πλευρά το Sunday Mitternacht με την επαναλαμβανόμενη και πολύ συμβολική επωδό "Generation's lost and found". Στην δεύτερη, το A Rose Is A Rose, με industrial τύμπανα και έναν ήχο που μοιάζει με θέρεμιν.

Η Tina Sanudakura και ο Andy A. Schwarz ξεκίνησαν τη μπάντα από τα σχολικά τους χρόνια, το καλοκαίρι του '79, όταν έβαλαν μια αγγελία για να βρουν τραγουδίστρια. Έτσι σχηματίστηκαν οι No More σαν κουαρτέτο. Πολύ ευστοχο όνομα για συγκρότημα, αφού δίπλα στο "no more" κολλάει ότι έχουμε μπουχτίσει. Γρήγορα έγιναν γνωστοί στους underground κύκλους της Γερμανίας, που άκουγαν πανκ και new wave. Το 1980 έβγαλαν ένα πρώτο δισκάκι. Την επόμενη χρονιά όμως κάνουν την επιτυχία τους με το σινγκλάκι που περιείχε το τραγούδι Suicide Commando. Ήταν ένα ναΐφ ηλεκτρονικό πανκ κομμάτι (μοιάζει λίγο με τους δικους μας Συνθετικούς) που απροσδόκητα έγινε πανευρωπαϊκή επιτυχία. Ακούστηκε και στο ντοκιμαντέρ για το γκράφιτι "Dirty Handz". Αργότερα έγιναν πολλές διασκευές και ρεμίξ. Το 2006 κυκλοφόρησε ένα CD (απ' τις λίγες ψηφιακές κυκλοφορίες του γκρουπ) που περιείχε όλες τις εκτελέσεις του τραγουδιού.

Οι No More έβγαζαν δίσκους και τη δεκαετία του '90, έπειτα αδρανοποιήθηκαν. Μέχρι το 2008 που η Tina (συνθεσάιζερ) και ο Andy (κιθάρα-φωνή) ξεκίνησαν μόνοι τους να κάνουν συναυλίες στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα έπαιξαν στο Sin City. Οι ίδιοι αποκαλούν τη μουσική τους Post-Punk-Electronica-Kraut-Glam-Pop. Το νέο σινγκλ είναι ένα συμπαγές μείγμα από κιθάρα και συνθεσάιζερ. Και ακούγεται από βινύλιο.

Το βινύλιο δίνει βαρύτητα στη μουσική. Κατ' αρχήν, σου δίνει την εντύπωση πως "έχεις" ένα τραγούδι. Αμέσως, το αίσθημα της ιδιοκτησίας το αναβαθμίζει, το ξεχωρίζει. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι με ένα δίσκο ακούς ένα τραγούδι και είσαι πλήρης για το επόμενο μισάωρο! Μετά ακολουθεί σιωπή. Συγκρινοντας το με το ψηφιακό φορμά, το τελευταίο δίνει την εντύπωση της "προεπισκόπησης". Στο δε ιντερνετ η μουσική παίζεται σαν από διαδραστικό ραδιόφωνο. Το βινύλιο τουλάχιστον στάθηκε αξιοπρεπώς. Ενώ τα cd έγιναν ντεκόρ στη βαλκανοανατολίτικη λαογραφία του νεοελληνικού αστικού τοπίου: διώχνουν τα πουλιά απ' το μπαλκόνι.

Ίσως είναι κάτι ψυχολογικό. Η νοσταλγία, η ευαισθησία της βελόνας, ο μηχανισμός που είναι ορατός. Ο δίσκος βινυλίου πάντως κερδίζει οπαδούς. Είναι ένας εναλλακτικός, πιο ποιοτικός τρόπος να ακούσεις μουσική. Με ένα ξέσπασμα εξυπνακίστικου μάρκετινγκ θα λέγαμε: "Δεν αρκεί να ακούς ποιοτική μουσική, χρειάζεται και ο ποιοτικός τρόπος" ή πιο δραστικά "Ποιότητα επί δύο!". Όπως και να 'χει, όλο και περισσότεροι ανακαλύπτουν ότι τα παλιά τους πικάπ δουλεύουν ακόμα. Να μια καλή λύση για το Έλληνα "δισκά" που διαμαρτύρεται πως του "κλείσανε το μαγαζί" τα "ιντερνέτ" και οι "μαύροι". Η τεχνολογία πάντα αλλάζει την αγορά.

Οι No More, έτσι όπως επαναφέρουν τους ήχους του '80, είναι ό,τι πρέπει να τους ακούσεις σε βινύλιο. Στην ιστοσελίδα τους θα βρείτε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες: www.no-more-remake-remodel.com