Κατά καιρούς ακούμε για παλιά συγκροτήματα που επιστρέφουν με καινούργιους δίσκους και συναυλίες. Συνήθως είναι συγκροτήματα που κάποτε είχαν επιτυχία και τους έπεισε μια εταιρεία δίσκων να ξαναηχογραφήσουν- για μια "αρπαχτή". Το αποτελεσμα δεν είναι πάντα ανάλογο των προσδοκιών.

Εδώ έχουμε μια εντελώς διαφορετική ιστορία που κάνει τον δίσκο "ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ - ΕΦΙΑΛΤΕΣ" των Συνθετικών ένα μοναδικό θησαυρό.

Το συγκρότημα Συνθετικοί (Απόστολος Λοβέρδος και Διονύσης Αυγερινός) ξεκίνησε το 1985. Το 1990 κυκλοφόρησε ένα και μοναδικό δίσκο. Δεν είχε καθόλου επιτυχία, οι πωλήσεις ήταν ελάχιστες, τα ραδιόφωνα δεν θέλανε να το παίξουν. Μετά από λίγο καιρό τα παράτησαν, διαλύθηκαν.

Για πολλά χρόνια ήταν το άγνωστο συγκρότημα της ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής. Η μουσική τους ήταν ηλεκτρονική wave/πανκ, επηρεασμένη από τους Ultravox, τον Klaus Nomi και άλλα "αιρετικά" και "σκοτεινά" ηλεκτρο-πανκ γκρουπ του '80. Αυτό το στυλ θέλησαν να εισαγάγουν στην Ελλάδα, όμως χωρίς ανταπόκριση εκείνο τον καιρό.

Τα χρόνια πέρασαν και πρόσφατα, σκαλίζοντας στο παρελθόν της ελληνικής σκηνής, τους ανακάλυψαν κάποια μουσικά μπλογκ. Ξαφνικά οι μουσικόφιλοι βρήκαν ένα θησαυρό!

Έτσι, με περισσότερα από είκοσι χρόνια καθυστέρηση εκτιμήσαμε την αξία του συγκροτήματος και εκείνου του παλιού δίσκου που θεωρείται σήμερα ένας από τους κλασικούς της ελληνικής πανκ και ο καλύτερος της ελληνικής synth-punk.

Στη ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ που μας παραχώρησαν πριν λίγους μήνες φάνηκε η πρόθεση τους να ξαναλειτουργήσουν το συγκρότημα. Και πράγματι πριν λίγο καιρό μάθαμε για την επανασύνδεση και τώρα έχουμε στα χέρια μας ενα cd! Είναι ο δίσκος "ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΕΦΙΑΛΤΕΣ" και τον κερδισαν με το σπαθί τους!

Το καταπληκτικό "ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ - ΕΦΙΑΛΤΕΣ" είναι -με πολύ ειλικρίνεια και χωρις υπερβολή- ό,τι καλύτερο έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια από ελληνική μουσική. Οι συνθέσεις -όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο- είναι παλιές, από την περίοδο μετά την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου μέχρι τη διάλυση τους το '93. Οι ηχογραφήσεις είναι καινούργιες. Η παραγωγή κρυστάλλινη.

Το γνώριμο ηλεκτρονικό ύφος που ξέραμε από το δίσκο του '90, σήμα κατατεθεν των Συνθετικών. Λίγο ναϊφ και άμεσο, αλλά πολύ πιο ώριμο πια και οι μελωδίες έγιναν πολύπλοκες.

Οι στίχοι -πάντα σε ελεύθερο στίχο- είναι πιο λυρικοί, στα όρια της ποίησης. Κυριαρχεί μια νοσταλγία για το παρελθόν. Το μοτίβο για το "Χαμένο Παράδεισο" μιας παιδικής ηλικίας με χάρτινους ήρωες, αφίσες, μουσικές και απενοχοποιημένα ποπ προϊόντα. Πόσο πολύ μας εκφράζουν αυτά τα λόγια:

Χορεύουν στο δρόμο, κόμιξ ήρωες
των Παιδικών μας χρόνων
ανοίγω την πόρτα και είναι σούρουπο
Χάλκινο σούρουπο
Γαλήνια ώρα

Αλλού ακούμε:

Από τις πιο παλιές αναμνήσεις μου
είναι που με φόβιζαν στα 5 ή στα 6 μου
κάποια μεγαλύτερα παιδιά.

Ο δίσκος έχει 8 κομμάτια, τα δύο ορχηστρικά. Στο πρώτο άκουσμα ξεχωρίζει το "Δίσεκτοι Χρόνοι", ρυθμικό, κάτι σαν το "χιτ του δίσκου". Επίσης ξεχωρίζει το "Σταυρος Κοσμα Πετρής" και το μελαγχολικό "Μονάχος στο δρομο". Έπειτα και καθώς ανακαλύπτεις σιγά-σιγά όλες τις "γωνιές" του άλμπουμ, σε συνεπαίρνει. Απ' την αρχή ως το τελος ακούγεται ευχάριστα, χωρις σκαμπανεβάσματα.

Τo λιτό εξώφυλλο έχει μια φλουταρισμένη φωτογραφία από κάποια λεωφόρο της Αθήνας. Μια καθημερινή με βροχή.

Μην τον χάσετε!

http://www.myspace.com/synthetiki