O Ερίκ Σατί εισήγαγε το 1917 τον όρο "furniture music" για τη μουσική που γεμίζει το χώρο και συνοδεύει κάποια κοινωνική εκδήλωση. Αυτή η "μουσική επίπλωσης" παιζόταν ζωντανά και τα κομμάτια είχαν τίτλους-προσδιορισμούς όπως "salon", "bistrot" και άλλα.

Aργότερα, η μαζική αναπαραγωγή του ήχου και η μουσική βιομηχανία κάνει όλη τη μουσική να είναι "furniture", αφού στους περισσότερους χώρους ακούγεται μουσική σαν υπόκρουση. Η ορχηστρική, instrumental, είναι ιδανική γι' αυτή τη λειτουργία, ενώ προσέχουμε περισσότερο το τραγούδι. Άλλοτε ήταν λίγο υποτιμητικό για τον μουσικό να ακούγεται η μουσική του σαν... φόντο. Από το '70 όμως άρχισαν οι αναζητήσεις για αυτή τη λειτουργία του ήχου με τη συνδρομή της κινηματογραφικής μουσικής. Η ambient και η new age είναι μουσικά είδη που ποντάρουν στη δημιουργία μιας καλής ατμόσφαιρας και στη διάθεση του ακροατή.

Ο πρώτος δίσκος του Δημήτρη Αθανασόπουλου ονομάζεται "One Man's Noise". Eίναι instrumental.

Ο νεαρός Δημήτρης από την Αθήνα είναι ένα μικρό ταλέντο στο να σκαρώνει μελωδίες και να τις ενορχηστρώνει. Στα 11 κομμάτια του δίσκου παρελαύνουν πολλά είδη. Το "Breakfast at the end of the world" ξεκινάει σα σονάτα για πιάνο για να εξελιχθεί σε new age. Στο "Flowers are covering your face" περνάνε έθνικ φωνές. Το "Blue Elephant" ακούγεται πιο τζαζ, το "Emptyhead" πιο κινηματογραφικό, σαν σάουντρακ νεοκυματικής ταινίας.

Ο δίσκος κυλάει πολύ ευχάριστα από την αρχή ως το τέλος. Σ' αυτή τη διεύθυνση μπορείτε να ακουσετε κάποια αποσπάσματα και να τον αποκτήσετε δωρεάν.

www.myspace.com/dimitrisathanas