Θα 'πρεπε να ήταν ανέκδοτο ή ευφάνταστο σενάριο.

Είναι όμως η πραγματικότητα. Και είναι μια απίστευτη κατάντια.

Πολλά φεστιβάλ κινδυνεύουν να μη γίνουν φέτος, παραστάσεις ακυρώνονται, συναυλίες επίσης και εκθέσεις. Οι χρηματοδοτήσεις κόβονται.

Και επικρατούν οι τσόντες!

Και μια υπόσχεση για "χοντρά" λεφτά.

Αυτό είναι τα αποτέλεσματα της οικονομικής κρίσης στην τεχνη.

Μα είμαστε σοβαροί;

Πως μπορει να μονοπωλεί μια κιτς τσοντα τα ... "καλλιτεχνικά" δρώμενα της χώρας;

Γύρω στο '70, στην Ιαπωνία ήταν της μόδας ένα είδος ερωτικής-αισθησιακής ταινίας που πήρε το ονομασία "Roman", από το όνομα της εταιρίας παραγωγής που το λάνσαρε. Τα Roman porn, ήταν αισθησιακές ταινίες με πολλά ερεθιστικά φετίχ και λίγο από τον "παραδοσιακό" γιαπωνέζικο "σαδομαζοχισμό" στις οποίες εργάστηκαν ταλαντούχοι κινηματογραφιστές. Υπάρχουν και υποκατηγορίες στο είδος, τα pinky και τα pinku.

Η μεγάλη εισπρακτική επιτυχία που είχαν έκαναν τις εταιρείες να προσλαμβάνουν τους καλύτερους για να τις γυρίσουν. Οι σκηνοθέτες προσπαθούσαν να βάλουν τις ιδέες τους στο στενο πλαίσιο μιας τσόντας. Και τελικά έμειναν στην ιστορία του σινεμά.

Το "Ρομαν" πορνό άρχισε να παρακμάζει απο το '75 όταν επιτράπηκε το σκληρό πορνό στο σινεμά.

Υπάρχουν καταπληκτικές ταινίες. Όπως τo "A Woman Called Abe Sada" (1975) του Noboru Tanaka που βασίζεται σε αληθινή ιστορία και θεωρείται απ' τις καλύτερες. Το Street Of Joy (1974) επίσης, του Tatsumi Kumashiro, που αναφέρεται στη συνοικία με τα "κόκκινα φαναρια" και οι ερωτικές σκηνές είναι κινηματογραφημένες μεσα απο κλειδαρότρυπα! Υπάρχει επίσης και το Dedicato al mare Egeo -γυρισμένο στην Ελλάδα- με αναφορές στην αρχαιοελληνική τραγωδία και μουσική του Μορικόνε στο οποίο αναφερθήκαμε παλιότερα στο "σύμπαν" του Artu. Είναι αυτό που λέμε... "τσόντα-ποιότητα"!

Το αισιόδοξο μήνυμα: η σοβαρή δημιουργία δεν χάνεται. Βρίσκει τρόπο να εκφραστεί -όχι μόνο όταν απαγορεύεται από δικτατορικά καθεστώτα- αλλά ακόμα και όταν επικρατεί η βλακεία της αγοράς.