Στην πρώτη σκηνή ο Λαμπέρ μας γυρίζει επιδεικτικά την πλάτη. Στο διάλογο δεν βλέπουμε καθόλου το πρόσωπό του.

Συμβολική αρχή για την ταινία του Claude Berri και προμήνυμα για την ακατανόητη προσωπικότητα του ήρωα.

Το Tchao Pantin είναι μακράν το καλύτερο γαλλικό noir του '80.

Τι κρύβει ένας άνθρωπος ποτέ δεν ξέρεις.

Ο καθένας είναι ένας κόσμος ολόκληρος. Πράξεις που φαίνονται παράλογες για έναν ανυποψίαστο παρατηρητή, μπορούν να δικαιολογηθούν μόνο στα πλαίσια αυτού του μικρόκοσμου. Όλοι μας είστε διαφορετικοί, αφού η πολύπλοκη βιογραφία του καθενός είναι αδύνατον να συμπίπτει.

Πολύ σωστά η ορθόδοξη εκκλησία διαλέγει τον όρο "πρόσωπο" αντί του περισσότερο καθολικού "ατόμου". Από την έννοια του "προσώπου" προκύπτει και η "συγχώρεση". Το πρόσωπο σημαίνει κάτι ξεχωριστό, μοναδικό, ενώ το άτομο παραπέμπει σε σύνολα και γενικεύσεις. Ιδέα που γνώρισε η Δύση μέσω του Υπαρξισμού, μιας αντιδογματικής άποψης για το τι είναι ο άνθρωπος.

Ο Ντοστογιέφσκι ήταν ο πρώτος που έκανε παντιέρα την παράλογη και αντιφατική φύση του ανθρώπου. Οι ήρωές του είναι τέτοιοι που ακόμα και αυτός που παρακολουθεί στενά τις ζωές τους απορεί με τις επιλογές τους. Σαν τον Πρίγκιπα Μίσκιν, τον "Ηλίθιο" δηλαδή, που επιμένει να λατρεύει και να καταστρέφεται για μια γυναίκα που καμιά λογική δεν εγκρίνει. Μόνο και μόνο γιατί απαντά σε μια ιδέα που έχει βαθιά μέσα του για την ομορφιά.

Το Tchao Pantin που βγήκε το 1983 είναι ένα υπαρξιστικό νουάρ.

Ο Lambert (που υποδύεται καταπληκτικά ο Coluche) δουλεύει σ' ένα βενζινάδικο μόνο τη νυχτερινή βάρδια. Πίνει πολύ και τρέφεται αποκλειστικά με τηγανητά αυγά. Δεν έχει μιλήσει σε κανέναν τα τελευταία πέντε χρόνια.

Ένα βράδυ γνωρίζει τον νεαρό γαλλοάραβα Bensoussan, κλεφτρόνι και μικροδιακινητή ναρκωτικών. Ανάμεσα στους δυο τους αναπτύσσεται μια σχέση πατέρα-γιου. Του δίνει χρήματα, τον φροντίζει όταν πηγαίνει στο βενζινάδικο δαρμένος. Όταν ο νεαρός δολοφονείται από τον υπόκοσμο, ο Λαμπέρ αναλαμβάνει να εκδικηθεί για το φόνο. Έτσι, από μόνος του, χωρίς κάποιο εμφανή λόγο. Θα μπορούσε να είναι από πλήξη.

Στο τέλος της ταινία θα πάρουμε κάποια αληθοφανή απάντηση για τα κίνητρα του Λαμπέρ, αλλά δε θα μας πείσει. Τα κίνητρα του είναι βαθύτερα. Απαντούν σε μια ιδέα που έχει βαθειά μεσα του για τον κόσμο και τη δημιούργησε η εμπειρία της δικής του ζωής.

Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική. Το κάθε πλάνο της ταινίας, η κάθε σκηνή, η κάθε ατάκα, γεννούν συνειρμούς. Όλα βρίσκονται στη θέση τους, άψογα όλα και τίποτα περιττό.

Ο τόπος της ταινίας είναι τα προάστια της μεγαλούπολης (του Παρισιού). Βενζινάδικα, συνεργεία, κακόφημα μπαρ. Ο χρόνος είναι η δεκαετία του '80.

Τα γαλλικά αστυνομικά θέλοντας να είναι σύγχρονα και αξιοποιώντας πραγματικά αστικά τοπία έπιασαν την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του '80. Την ανέμελη αναμονή, τη μετάβαση σε κάτι άγνωστο, όχι πολύ ελπιδοφόρο, το τέλος μιας εποχής που υπονοείται αλλά κανείς δεν είναι σίγουρος γι΄ αυτό. Μια νέον πολυτέλεια που παρακμάζει και μια καινούργια που κάνει να εμφανιστεί. Όλα αυτά που μας έρχονται σήμερα στο νου για το '80 και τα βλέπουμε στο Tchao Pantin και αργότερα πιο οργανωμένα στο αριστουργηματικό Betty Blue.