Υπάρχει μια τέχνη τόσο μικρή και ταπεινή που πέρασε απαρατήρητη για έναν ολόκληρο αιώνα. Κι όμως, ταξίδεψε όσο καμιά άλλη, βρέθηκε μπροστά σε αμέτρητα μάτια που δεν την είδαν.
Ο θρυλικός καλλιτέχνης της είναι ο Bozo Texino. Ποιος είναι ο  Bozo Texino; Ένας περιπλανώμενος «αλήτης» των τρένων που ζωγράφιζε σκίτσα με κιμωλία στα βαγόνια και υπόγραφε με σύντομα σλόγκαν. Η ειλικρινής ανάγκη του να εκφραστεί δημιούργησε «σχολή».

Υπάρχουν ακόμα θέματα και έργα δυνάμει κλασικά όπως το ντοκιμαντέρ του Bill Daniel για τα γκράφιτι των άστεγων ταξιδιωτών του αμερικάνικου σιδηρόδρομου, που ολοκληρώθηκε το 2004 μετά από χρόνια γυρισμάτων. Ένα ντοκιμαντέρ πραγματικά σπάνιας ομορφιάς.

Ένα μοντάζ ασπρόμαυρου φιλμ 8 και 16mm με μουσική country blues. Σιδηροδρομικοί σταθμοί σε απομακρυσμένες επαρχίες, ατέλειωτα χιλιόμετρα γραμμών, νεκροταφεία τρένων, πορτρέτα των τελευταίων καλλιτεχνών που ασχολούνται με το είδος, πολλά και διαφορετικά έργα ζωγραφικής γκράφιτι στο εξωτερικό των βαγονιών. 

Το ρυθμό –επικολυρικό- δίνει το ατέλειωτο μήκος του σιδηρόδρομου και μας πηγαίνει κοντά στο γουέστερν. Η ταινία είναι «αναδρομικά» κλασική, φόρος τιμής στη χαμένη τέχνη του 20ου αιώνα, όπως μια γλώσσα που κινδυνεύει να εκλείψει.

Ο Bill Daniel είναι κι αυτός ένας «περιπλανώμενος». Διασχίζει την Αμερική με ένα φορτηγάκι, κινηματογραφεί και προβάλλει το υλικό του «στο δρόμο».  Γι’ αυτό και στο ντοκιμαντέρ αυτοβιογραφείται σε συμβολικό επίπεδο.

του Μάκη Μακελάρη