Για τα πλεονεκτήματα των τοπικών τηλεοπτικών σταθμών, από το βιβλίο "Εισαγωγή στη βιντεοτέχνη" του Rob Perree (1988)

"Ένας καλλιτέχνης που επιθυμεί να απευθύνει τα βιντεοέργα του στο ευρύ κοινό καλά θα κάνει να ξεκινήσει από τους μικρούς σταθμούς. Πάνω από είκοσι χρόνια ιστορίας του βίντεο έχουν αποδείξει πως χωρίς να κάνει κάποιος τρομακτικές παραχωρήσεις είναι σχεδόν αδύνατον να τραβήξει την προσοχή των μεγάλων τηλεοπτικών εταιρειών.

Δεν είναι λοιπόν πιο λογικό ο καλλιτέχνης που θέλει να αξιοποιήσει τις μαζικές επικοινωνιακές δυνατότητες της τηλεόρασης να επικεντρώσει την προσοχή του στους μη εμπορικούς ή στους τοπικούς τηλεοπτικούς σταθμούς ή να προσπαθήσει μέσω κάποιας ομάδας να διεισδύσει στα διάφορα καλωδιακά δίκτυα;

Αυτό θα είχε αναμφισβήτητο πλεονέκτημα ότι η δουλειά του θα παρουσιαζόταν στην οθόνη χωρίς να βάλει νερό στο κρασί του και ότι θα απευθυνόταν σε ένα κοινό, που ξέρει ότι μπορεί να περιμένει κάτι καλύτερο από τη νιοστή παραλλαγή της "Δυναστείας" και το νιοστό τηλεπαιχνίδι. Ένα κοινό που δεν επιλέγει την προτεινόμενη καθημερινότητα και τα "αναπάντητα μηνύματα", παρά ένα κοινό που επιζητά τα προγράμματα που θέτουν ζητήματα. Τηλεθεατές που δεν βλέπουν τις εικόνες αδιάφορα αλλά που κάθονται να τις παρακολουθήσουν. Δεν μιλάμε για την τέχνη του σουπερμάρκετ, που προσπαθεί να απευθυνθεί στη νοικοκυρά ή το νοικοκύρη, αλλά για τέχνη που δεν βρέθηκε σε ένα χώρο τυχαία.

Η εμπειρία έχει αποδείξει, ιδιαίτερα στη Νέα Υόρκη, ότι είναι δυνατόν αυτή η μορφή τέχνης να ενθουσιάσει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων, εφόσον προβάλλεται με το σωστό τρόπο. Και μόνο στο Μανχάταν, πριν από μερικά χρόνια, υπήρχαν έξι τέτοια κανάλια που τα έφτιαξαν καλλιτέχνες. Ένα μήνα μετά το ξεκίνημα του το Soho TV για παράδειγμα, είχε ήδη δεκατέσσερις χιλιάδες θεατές. Στην καλωδιακή του Άμστερνταμ, προβάλλονται όλο και περισσότερα προγράμματα που φτιάχνονται από καλλιτέχνες.

Επειδή πολλοί άνθρωποι ενοχλούνται όλο και περισσότερο από το ισοπεδωτικό αποτέλεσμα των εθνικών σταθμών, όλο και περισσότεροι τηλεθεατές θα ψάχνουν εναλλακτικές λύσεις. έτσι δίδεται μια ευκαιρία στους καλλιτέχνες. Αυτές οι εναλλακτικές μπορεί να μην έχουν τη δυνατότητα να κάνουν τον καλλιτέχνη τόσο διάσημο όσο ο Warhol, αλλά μπορούν να δώσουν στη δουλειά του την προσοχή που της αξίζει."

(Into Video Art. The Characteristics of a Medium, Con Rumore, Rotterdam 1988)

Η πρώτη εικόνα είναι από την βιντεο-ταινία The New Wave (1973) του Fred Barzyk, η δεύτερη από το A Chair (1977) του Takahiko iimura και η τρίτη από ταινία του Nam June Paik (Global Groove 1973)