Ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες που έκανε πειραματικό κινηματογράφο στην Αμερική, οπαδός του Max Ernst, ακούραστος οραματιστής, από τα πιο ανήσυχα πνεύματα της μεταπολεμικής αβάν-γκαρντ, το έργο του αναπτύσσεται σε δεκάδες φιλμ, κολάζ, εγκαταστάσεις και γραπτά που θυμίζουν τις μάχιμες οικουμενικές ιδέες του Κλεέ. Από τους πρώτους που αναγνώρισε τις τεράστιες δυνατότητες της τεχνολογίας στην καλλιτεχνική έκφραση, χρησιμοποίησε στις ταινίες του κομπιούτερ και πολύπλοκες τεχνικές animation. Εκτός των άλλων, ενέπνευσε και επηρέασε τη βιντεοτέχνη.

Γεννήθηκε το 1927 και σπούδασε Καλές Τέχνες και Αρχιτεκτονική. Από τη δεκαετία του '50, όταν συνάντησε τον John Cage, ξεκίνησε να γυρίζει πειραματικές ταινίες σε φιλμ. Αργότερα συνεργάστηκε -εκτός των άλλων- και με τον χορογράφο Merce Cunningham. Για να εφαρμόσει τις ιδέες του περί τέχνης και να προβάλλει τις ταινίες του έφτιαξε το Movie-Drome, ένα μεγάλο θολωτό στούντιο όπου παρουσία κοινού πειραματιζόταν σε πολύπλοκες προβολές και αντικατοπτρισμούς έτσι που ολόκληρος ο χώρος μετατρεπόταν σε μια τεράστια εικαστική φιλμική εγκατάσταση.

Φανατικός θιασώτης της χρήσης των νέων μέσων στην τέχνη, εκμεταλλεύτηκε όλες τις τεχνολογικές ανακαλύψεις και συχνά ζητούσε από μηχανικούς και επιστήμονες νέες ιδέες και λύσεις. Πίστευε στην ενότητα επιστήμης και τέχνης. Πίστευε ακόμα στον ενεργό κοινωνικό ρόλο της τέχνης και στις παρεμβάσεις των καλλιτεχνών σε επίκαιρα θέματα. Σ' αυτό το πλαίσιο οραματίστηκε τον καλλιτέχνη-πολίτη του κόσμου, πολύ πριν γνωρίσουμε επιδοτούμενες ανταλλαγές καλλιτεχνών.
Ακολουθεί ένα απάνθισμα από τα κείμενα του.

Ίσως δεν μπορέσουμε να σώσουμε τον κινηματογράφο από τον τάφο. Στην τελική, δεν είναι παρά μια σκοτεινή τέχνη σκιών και περαστικών ψευδαισθήσεων.
Όχι. Το φιλμ είναι μια τέχνη σε εξέλιξη. Είναι το μαύρο γυαλί για την φυσική και οπτική αλλαγή της κίνησης. Πως γίνεται να ασφυκτιούμε στα ρετάλια ποίησης του Χόλιγουντ;
Νους, μάτι και καρδιά του καλλιτέχνη θα βρουν την απάντηση στο δίλημμα: τη δημιουργία μιας προσωπικής τέχνης που μπορεί να γίνει δημόσια, παρά μιας δημόσιας τέχνης που δυσκολεύεται να γίνει προσωπική.



...Το φιλμ δεν είναι φαντασιοπληξία,
δεν είναι προϊόν,
δεν προορίζεται να μας βάλει για ύπνο,
αλλά να μας αφυπνίσει.
Είναι η γλώσσα της νέας τέχνης του καιρού μας
και αυτή η γλώσσα είναι διεθνής.



Σκεφτείτε τι κάνει ένας πειραματιστής.
Ασχολείται με την υπόσταση της οπτικής πραγματικότητας.
Με το πως συλλαμβάνουμε τον κόσμο
(ή πως μας συλλαμβάνει αυτός).
Κίνηση, χρόνος, κενό, φως, σκιά:
μεταξύ ονειρικής κατάστασης και αντικειμενικού κόσμου-
διαλέγει το δρόμο του με το μεθοδικά ακριβή εργαλείο του
την κάμερα,
προλαβαίνει να δει 24 πεδία το δευτερόλεπτο.

Το σινεμά για την τέχνη είναι σαν μια τέλεια επιφάνεια καθρέφτη που δεν έχουμε καταλάβει ακόμα τους νόμους του αντικατοπτρισμού του.


Δεν λέμε "πειραματική ζωγραφική"- η ζωγραφική είναι
ένα “επισκευασμένο” μέσο,
μπαλώνεται και ξαναδουλεύεται μέσα στους αιώνες,
αποδεκτή στην ατελείωτη της πορεία.
Μήπως ο όρος "πειραματικό φιλμ" υπονοεί ότι
το σινεμά είναι ακόμα άγνωστο, απλώς ένας υπαινιγμός στη φαντασία μας, τα όνειρα, την υστερινή γνώση, την κωμωδία;

Οι ταινίες είναι ένα τίποτα...
Πηγαίνουμε σ' ένα μουσείο
και ξοδεύουμε όλο το χρόνο μας κοιτώντας κάθε όμορφο κορίτσι παρά τις εικόνες...


Ο καλλιτέχνης-κινηματογραφιστής σήμερα
πιασμένος ανάμεσα στην εποχή του ρεαλισμού και του σουρεαλισμού
έχει ξεφύγει σ' ένα ταξίδι μακριά από την πραγματικότητα

η κινηματογραφική ταινία έχει ανάγκη από ερευνητικά εργαστήρια με επικεφαλής καλλιτέχνες





Μ' αρέσει να νομίζω ότι η ζωή σβήνει...
κι αυτή η οπτική είναι η πραγματική ψευδαίσθηση
και η αίσθηση της πραγματικότητας
είναι η αίσθηση των αισθήσεων...
ή η αίσθηση μιας μη-αίσθησης...
τότε οι ταινίες μπορούν να τέρψουν το μάτι
και να διευθετήσουν πάλι τις αισθήσεις...
οι ταινίες μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουμε...
οι ταινίες είναι η τέχνη του βλέπειν...
οι ταινίες είναι μια ψευδαίσθηση...
ό,τι βλέπουμε είναι μια παραδοχή.

Κατά τη γνώμη μου, το κοινό δεν μπορεί να θεωρηθεί
ο τελικός αποδέκτης ενός φιλμ,
παρά να καταστεί συνένοχο...


Σημειώσεις για τον "Καλλιτέχνη κάτοικο του κόσμου"

Σαν πείραμα σε παγκόσμια διάσταση, θα ήθελα να προτείνω, μια ομάδα καλλιτεχνών... συγκροτούμενη από καλλιτέχνες διαφορετικών χωρών, ταξιδεύει στον κόσμο προσφέροντας ιδέες και έργα με διάφορους τρόπους... για παράδειγμα (Ένα καραβάνι "ελπίδας" και ένα διεθνές εργαστήριο δημιουργίας, Culture Intercom!!):
1. Για 6 μήνες, επισκεπτόμαστε κάθε χώρα για ένα μήνα, και δίνουμε μια σειρά από περφόρμανς... επίσης ο καθένας ξεχωριστά ως άτομα του γκρουπ δίνουμε παραστάσεις, επισκεπτόμαστε και δίνουμε διαλέξεις... και ει δυνατόν παράγουμε νέα έργα καθ' οδόν.
2. Αυτό το σχέδιο ταξιδιού περιλαμβάνει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο εύρος και περισσότερες χώρες σε όλο τον κόσμο
3. Στην πορεία του ταξιδιού εμπλέκουμε όσα περισσότερα μέσα μπορούμε (ιδιαίτερα τηλεόραση και ραδιόφωνο)
4. Ο σκοπός αυτού του ταξιδιού είναι πολύπλευρος:
α) Να εξερευνήσουμε τα επερχόμενα προβλήματα των πολιτιστικών ανταλλαγών όπως μη-λεκτικές μορφές τέχνης, διαπολιτισμικότητα, τέχνη και τεχνολογία, δορυφορική τηλεόραση...
β) Να εξερευνήσουμε τη στάση και την ανταπόκριση των καλλιτεχνών και του κοινού στις ολοκληρωμ΄'ενες παραστάσεις
γ) Να "σπείρουμε" στον κόσμο την ιδέα των διακρατικών ανταλλαγών καλλιτεχνών που κίνητρο έχουν το περιβάλλον και την οικολογία.