Ο Usama Alshaibi πιστεύει στα τζίνι. Τα Jinn είναι οι δαίμονες του Ισλάμ. Σύμφωνα με το Κοράνι, ο Αλλάχ έφτιαξε τον άνθρωπο από πηλό, τους αγγέλους από φως και τα jinn από άκαπνη φωτιά. Είναι το ίδιο καλά και κακά και λέγεται πως ο καθένας μας έχει από ένα. Όποιος χάσει το τζίνι του χάνει κομμάτι του εαυτού του. Τότε αποξενώνεται από το περιβάλλον, τον πολιτισμό και τη θρησκεία του. Ο Alshaibi κινηματογραφεί αναζητώντας το χαμένο του τζίνι.

Αμερικανοϊρακινός κινηματογραφιστής, γεννήθηκε στη Βαγδάτη το 1969 και η ζωή του μοιράζεται στις ΗΠΑ και τη Μέση Ανατολή. Τα βίντεο και οι ταινίες του προβλήθηκαν σε πολλά φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο, όπως το ντοκιμαντέρ για τον βομβαρδισμό της Βαγδάτης Nice Bombs. Επίσης πολλές γκαλερί φιλοξένησαν φωτογραφικές του εκθέσεις. Το έργο του εντοπίζεται κυρίως στο ντοκιμαντέρ και το πειραματικό βίντεο και το ύφος του είναι βασικά επηρεασμένο από το Σινεμά της Υπέρβασης (Cinema of Transgression).

Η ζωή του μοιάζει με "παράπλευρη απώλεια" σε ΝΑΤΟϊκό πόλεμο.

Γεννήθηκε στη Βαγδάτη αλλά σε πολύ μικρή ηλικία η οικογένεια του μετακόμισε στην Αμερική όταν ο πατέρας του κέρδισε μια υποτροφία της ιρακινής κυβέρνησης για το πανεπιστήμιο της Iowa. Η καθημερινότητα του δεν διέφερε από αυτή των συνομήλικων του. Γιόρταζαν τα Χριστούγεννα και τα καλοκαίρια τα περνούσε στις κατασκηνώσεις των κατηχητικών. Δεν είχε ακούσει καν τη λέξη Ισλάμ.

Όταν ήταν στην τετάρτη δημοτικού οι σπουδές του πατέρα του τέλειωσαν και η οικογένεια αποφάσισε να επιστρέψει στη Βαγδάτη. Από κει μετακόμισαν στη Βασόρα καθώς ο πατέρας του δεν ήταν μέλος του Μπααθικού κόμματος και αυτό σήμαινε πως δεν μπορούσε να βρει δουλειά καθηγητή στην πρωτεύουσα. Στη Βασόρα τους βρήκε ο πόλεμος μεταξύ Ιραν-Ιρακ. Αναγκάστηκαν να πάνε στη Σαουδική Αραβία πάλι σε αναζήτηση ιδρύματος για να διδάξει ο πατέρας του. Το σπίτι τους στη Βασόρα βομβαρδίστηκε εννέα μήνες μετά την αναχώρηση τους.

O Alshaibi έχει δυο αδερφές που γεννήθηκαν στο Ιράκ και δυο αδερφούς που γεννήθηκαν στην Αιόβα. Η οικογένεια μετανάστευε όπου ο πατέρας του έβρισκε να διδάξει. Στη Σαουδική Αραβία έζησαν δυο χρόνια,  έπειτα πήγαν στην Ιορδανία κι από κει στο Άμπου Ντάμπι. Ήταν μαθητής Γυμνασίου όταν η μητέρα του αποφάσισε ότι θέλει να σπουδάσει μόδα και πήρε τα παιδιά πίσω στην Αμερική. Ο πατέρας του που δε θα μπορούσε να βρει δουλειά στην Αμερική, έμεινε στο Άμπου Ντάμπι. Ύστερα από λίγο καιρό πήραν διαζύγιο.

Από τον πόλεμο και τη Μέση Ανατολή απότομα βρέθηκε σε εντελώς διαφορετικό περιβάλλον όπου η βασική έννοια των συμμαθητών του ήταν τα κορίτσια. Η σπουδαστική βίζα της μητέρας του δεν του επέτρεπε να δουλέψει. Αναγκαστικά έκανε διάφορες δουλειές του ποδαριού ταξιδεύοντας στη Σαντα Φε, στο Μάντισον και πολλά άλλα μέρη στις ΗΠΑ. Όταν το 1990 έγινε 21 χρονών η βίζα της μητέρας του δεν τον κάλυπτε και έπρεπε να επιστρέψει στο Ιράκ. Τον Αύγουστο  όμως ξέσπασε ο πόλεμος. Δήλωσε πως δεν ήθελε να πάρει μέρος σ' αυτόν τον πόλεμο (ο ιρακινός στρατός τον είχε επιστρατεύσει) και έτσι κατάφερε να πάρει πολιτικό άσυλο.

Εκείνο τον καιρό γνώρισε τα underground κινηματογραφικά κινήματα της Νέας Υόρκης και περισσότερο το Σινεμά της Υπέρβασης. Στις ταινίες του Richard Kern είδε ένα είδος σινεμά που ταίριαζε με το περιβάλλον του. Αμέσως ενθουσιάστηκε.

Το 1994 γράφτηκε στο πανεπιστήμιο του Σικάγο, στο τμήμα κινηματογράφου. Πλήρωνε τα δίδακτρα με δάνεια και δουλεύοντας σαν φύλακας στην ίδια τη σχολή του. To 1995 πήρε την πράσινη κάρτα και δυο χρόνια αργότερα αποφοίτησε από πανεπιστήμιο. Έπιασε δουλειά στο Ιστορικό Αρχείο του Σικάγο. Παράλληλα, ήρθε σε επαφή με κινηματογραφιστές στο Σικάγο με τους οποίους μοιράζονταν κοινές ιδέες για το σινεμά. Ο Alshaibi είχε προτίμηση στον πειραματικό κινηματογράφο και στην πιο προσωπική δουλειά του σκηνοθέτη, επηρεασμένος πολύ από το Υπερβατικό Σινεμά, παρά στη συλλογική δουλειά του ακαδημαϊκού κινηματογράφου.

Το 2000 ήταν ένας από τους συνιδρυτές του Z Film Festival. Στα πλαίσια του φεστιβάλ γνώρισε την Kristie Drew, νεαρή απόφοιτη της σχολής καλών τεχνών και συνεργάστηκαν σε μια σειρά ταινιών και βίντεο στο πνεύμα του Richard Kern, δηλαδή ναϊφ, γεμάτα σεξουαλικά υπονοούμενα και πολλές φορές βίαια, αλλά και με πολιτικές αναφορές, που ο ίδιος χαρακτηρίζει "μικρά ερωτικά ραβασάκια". Οι δυο τους έγιναν ζευγάρι και μαζί δούλευαν πολλά καλλιτεχνικά πρότζεκτ, πάντα αιρετικά και underground.

Τα λίγα χρόνια φυσιολογικής ζωής διακόπηκαν με την 9/11. Τα απειλητικά τηλεφωνήματα και οι επισκέψεις του FBI ("μήπως ετοιμάζετε επίθεση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών;") έγιναν εφιάλτης.

Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία "Muhammad and Jane" είναι η ιστορία ενός ζευγαριού άραβα και Αμερικανίδας που ζει υπό το φόβο λιντσαρίσματος.

Ο Alshaibi και η Drew παντρεύτηκαν το 2003 και τότε απόκτησε την αμερικανική υπηκοότητα.

Με το ντοκιμαντέρ Nice Bombs έγινε ευρύτερα γνωστός. Το ζευγάρι Alshaibi και Drewταξίδεψε στη Βαγδάτη το 2004 και κινηματογράφησε τη ζωή του λαού στην πόλη που βομβαρδίζεται, αλλά και τους εαυτούς τους μέσα στο χάος, την καταστροφή και τα ηθικά διλήμματα.

Ακολούθησε το ντοκιμαντέρ Profane, το πορτρέτο μιας dominatrix, "αφέντρας" σαδομαζοχιστικού σεξ, αραβικής καταγωγής που ζει στις ΗΠΑ, και ταυτόχρονα πιστής μουσουλμάνας. Μια ιδανική ιστορία της εσωτερικής πάλης με τα μουσουλμανικά δαιμόνια, τα τζίνι. Τα δυο στοιχεία της καλλιτεχνικής και φυσικής ζωής του Usama Alshaibi, δηλαδή η έκρηξη της καταπιεσμένης λίμπιντο του Σινεμά της Υπέρβασης και η αναζήτηση εθνικής ταυτότητας μεταξύ αραβικού κόσμου και Αμερικής, συνδυάζονται στο πορτρέτο της Muna.

H καινούργια του ταινία έχει τίτλο εργασίας "The American Arab" και θα κυκλοφορήσει σύντομα. Είναι προφανές το θέμα της αλλά και ο λόγος που τη γυρίζει: δεν βρήκε ακόμα το τζίνι του.