Το ίντερνετ είναι εκτός των άλλων και ένα εργαλείο συνειρμών. Η μία πληροφορία παραπέμπει στην άλλη, το ένα όνομα στο άλλο, πίνακες και στατιστικά και πολλές φιλίες.

Έτσι γνωρίσαμε τον Francesco, έναν τροβαδούρο που ξεκίνησε στις αρχές του '80 από τα κλαμπ της Νάπολης και θυμηθήκαμε μια άλλη ιστορία -παράλληλη- με τον νεαρό Γκόραν που το έσκαγε απο την τότε Γιουγκοσλαβία για να παίξει με τις ορχήστρες των κλαμπ της ίδιας πόλης.

Διαβάζοντας τη βιογραφία του Francesco Sansalone νομίζεις κανείς ότι ζει ανάμεσα σε κιθαρίστες. Σε έναν κόσμο που οι άνθρωποι είναι κιθαρίστες και συνεννοούνται με ακόρντα.

Αρχές του '80 παίζει κιθάρα σε κλαμπ μέχρι που γίνεται σολίστας. Τότε ξεκινά μια συνεργασία με τον μπλουζ κιθαρίστα Luigi Buono. Από το 1984 ως το 1987 σπουδάζει κιθάρα με τον αμερικανό κιθαρίστα Stefan Grossman. Το 1986 φτιάχνει ένα κιθαριστικό ντουέτο με τον Massimo Ferrante και παίζουν από λαικά μέχρι μπλουζ. Με τους Massimo και Luigi δημιουργούν το 1990 το συγκρότημα Recidiva Blues Band.

Ακολουθούν κι άλλες συνεργασίες με άλλους κιθαρίστες. Με τους Moccia και D'Aquino στο Trio Catalitoco, με τον Carlo Lella στο συγκρότημα Go Bluespel, με τη Jugblues band, το Quattro Quatti...

Από το 1995 και μετά οι δραστηριότητες του διευρύνονται. Εμφανίζεται σε τηλεοπτικά προγράμματα της RAI 2 και του Canale 5. Περιοδεύει με τη θεατρική παράσταση Bestialo Italiano του Marco Paolini. Με το θέατρο μπαίνει και η ποίηση στον "κιθαριστικό" κόσμο. Συνοδεύει τις απαγγελίες του Καλιφορνέζου ποιητή Jack Hilsrchman και της Αγγλίδας Greta Falk σε καλλιτεχνικούς κύκλους της Νάπολης. Αργότερα με τον ποιητή  E. Piccolo θα διοργανώσουν τις εκδηλώσεις "Naples the Dialogue among civilizations through poetry" όπου θα συνοδευσει με την κιθάρα τον Βραζιλιάνο ποιητή Theophilo March.

Το 2007 κυκλοφορεί ο πρώτος του προσωπικός δίσκος "Il Delirio di Ulisse" (Το παραλήρημα του Οδυσσέα) με δικές του συνθέσεις και δικές του ερμηνείες.

Ο Francesco μένει στη Νάπολη και όλες του οι μουσικές δραστηριότητες συνδέονται με την πόλη του Ιταλικού νότου. Αυτό τον καιρό ηχογραφεί τα τραγούδια για τον καινούργιο προσωπικό δίσκο, το "Hotel Boston". Στο τραγούδι τον βοηθούν ο Mimì De Maio και η Daniela Fiorentino, Ναπολιτάνοi κι αυτοί.

Τα τραγούδια του είναι στο γνώριμο ύφος της ιταλικού έντεχνου με την καθαρή στακάτη άρθρωση. Λέει ιστορίες, αφηγείται. Οι συνθέσεις είναι κυρίως τραγουδιστικές μπαλάντες, άλλοτε γίνονται ροκ κι άλλοτε τζαζ. Σ' αυτό το ύφος θυμίζει λίγο τον Paolo Conte.

Ακούστε τα τραγούδια από την ιστοσελίδα του users.bandzoogle.com/francescosansalone αλλά και από το ραδιόφωνο του Artu όπου έχουμε και μια αποκλειστικότητα! Δυο νέα του κομμάτια από τον καινούργιο δίσκο που θα κυκλοφορήσει μέσα στο χειμώνα.

Και για να κλείσουμε τον συνειρμό που κάναμε στην αρχή- το 1970 η μητέρα και ο αδερφός του Goran Bregovic ταξίδεψαν από το Σεράγεβο στη Νάπολη για τον φέρουν πίσω. Είχε φύγει την προηγούμενη χρονιά μ' ένα φίλο του από το Ντουμπροβνικ για να παίξουν μουσική στα κακόφημα μπαρ της Νάπολης. Δεν ξέρουμε αν τον κλείδωσαν στο δωμάτιο του μήπως το ξανασκάσει.