Στις αρχές του '90 ήταν στη Θεσσαλονίκη το συγκρότημα με το φοβερό όνομα Santoctonus που έκανε "μουσική" με οικιακές συσκευές. Σκουπάκια, μίξερ κτλ. 'Ένας θόρυβος ήταν περισσότερο, μια φασαρία, παρά μουσική. Tο είδος αυτό ονομαζόταν industrial noisecore. Ήταν το πιο "σκληρό" είδος που γνώρισε η "σκληρή" μουσική -μετά απ' αυτό είναι η σιωπή.

Το industrial noisecore ήταν η πιο ακραία εξέλιξη της industrial μουσικής που ξεκίνησε στην Αγγλία με τους Throbbing Gristle, αλλά και τους Nurse With Wound.

Εκεί γύρω στο '90 με '91 ήταν αρκετά διαδεδομένο στην underground μουσική. Υπήρχαν πολλά σχήματα που κάναν τέτοιο θόρυβο με διάφορες συσκευές και μηχανήματα- πολλά από την Λατινική Αμερική, κυρίως το Περού και τη Χιλή, και στην Ευρώπη περισσότερο δημοφιλές ήταν στις Κάτω Χώρες και την Πολωνία. Στην Ελλάδα εμφανίστηκε και ένα φάνζιν αφιερωμένο σ' αυτή τη μουσική που λεγόταν "Industrial Noise" και εβγαλε κανα δυο τεύχη. Αυτά τα τεύχη σήμερα είναι εξαιρετικά δυσεύρετα.

Ένα από τα χαρακτηριστικά του είδους ήταν τα σύντομα "τραγούδια". Το αποκορύφωμα ήταν ένα συγκρότημα από το Βέλγιο που κυκλοφόρησε μια κασέτα με 10.000 τραγούδια! Η κασέτα συνοδευόταν με βιβλιαράκι που είχε τους... τίτλους των τραγουδιών! Μετά το '92 το είδος έσβησε.

Φυσικά δεν υπήρχε ούτε υπόνοια μουσικής σε όλα αυτά και αμφιβάλλω αν κανείς άκουγε αυτές τις κασέτες, ούτε οι ίδιοι οι καλλιτέχνες. Γι' αυτό το βάρος έπεφτε στα εξώφυλλα, το artwork, τη φιλολογία γύρω από το έργο και τη συλλογή των πιο παράξενων ηχογραφήσεων.   

Στο ντοκιμαντέρ του BBC "Krautrock: The Rebirth of Germany" (το καλύτερο ντοκουμέντο για το Kraut) εμφανίζονται οι θρύλοι της Krautrock, οι Faust να κάνουν μια ζωντανή περφόρμανς ειδικά για την ταινία και παίζουν μουσική με μια μπετονιέρα. Τη μεταχειρίζονται κυρίως ως κρουστό. Χτυπούν το κούφιο δοχείο για να βγάλουν μπάσο ήχο και τη σέρνουν στα πλακάκια για να βγάλουν ενα συριστικό ήχο που "απαντάει" στα μπάσα.

Οι Faust είναι ένα από τα πολλά συγκροτήματα που συνεργάστηκαν με τον Βρετανό Steven Stapleton και το πρότζεκτ του Nurse With Wound. H συνεργασία τους είναι στο δίσκο "Disconnected" του 2007. Αριστούργημα!  Ξεκινάει με το Loss Mich, την επιτομή της industrial μουσικής. Στα 13 λεπτά ακούμε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο με βαθιά κρουστά, ήχους ανάκατους, δυνατούς θορύβους και ξεκουρδισμένα πιάνα που φαίνεται σα να ξυπνούν απ' τους θορύβους και παίζουν μόνα τους ... Μασημένες ταινίες που πάνε μπρος-πίσω, κορναρίσματα, λόγια ξεκάρφωτα που πάνε κι έρχονται... Ένα οργανωμένο χάος.

Στη συνέχεια το κομμάτι λέγεται "Disconnected" και ξεκινά με ένα διακεκομμένο ήχο σαν σήμα. Στο φόντο ένας αδιευκρίνιστος βόμβος, σαν τον ήχο της πόλης που ακούς όταν σταθείς κάπου ψηλά. Μια γλυκιά γυναικεία φωνή ανακοινώνει "disconnected" (μη-συνδεδεμένος). Το διακεκομμένο σήμα σιγά-σιγά δένει τα μέρη του και η φωνή ακούγεται απειλητική. "Disconnected!" Για να καταλήξει να γίνει πικρή και απογοητευμένη (...disconnected...). O ήχος της "σύνδεσης" εξακολουθεί στο επόμενο κομμάτι, το "Tu m' entends", αλλά με φόντο ανάλαφρα κρουστά και μια αίσθηση προσμονής. Μετά, στο "It will take time", όλα χάνονται στο κενό, στο σύμπαν, στο τίποτα. Αδύνατον να σκεφτείς ακούγοντας αυτό το κομμάτι. Αυτό τον δίσκο θα τον ζήλευε ο Στοκχάουζεν. Θέλει λίγο υπομονή, αλλά αξίζει να τον κόπο.

Οι Nurse With Wound ήταν στην αρχή ένα τριμελές συγκρότημα. Με τον καιρό όμως άρχισαν να μειώνονται τα μέλη, μέχρι το 1981 που έμεινε μόνο ο ιδρυτής, ο Steven Stapleton. Έκτοτε, το Nurse With Wound έγινε είναι το alter-ego του.

Ο Στήβεν είχε ενθουσιαστεί με το Krautrock, το πειραματικό -κατα πολύ αυτοσχεδιαστικό και έντονα πολιτικό- ροκ της Γερμανίας. Λέει ο ίδιος: "Όταν ήμουν 13 ή 14 πήγα στο δισκοπωλείο Virgin στην Oxford Street και εκεί είδα ένα φανταστικό δίσκο, το Psychedelic Underground των Amon Duul. Ήταν αδικαιολόγητα ακριβός, λόγω "εισαγωγής", αλλά έπρεπε να τον αποκτήσω κι έτσι τον αγόρασα. Πάω σπίτι τον βάζω και παθαίνω πλάκα! Δεν είχα ξανακούσει τέτοιο πράμα. Μέχρι σήμερα δεν έχω ακούσει πιο αναρχικό δίσκο. Ήταν μια νέα αρχή για μένα, έψαξα και βρήκα κι άλλα γερμανικά συγκροτήματα."

Το συγκρότημα Nurse with wound σχηματίστηκε το '78 από μια παρέα που άκουγε Krautrock. Μαζί με τον Στήβεν ήταν ο Heeman Pathak και ο John Fothergill. Κάνουν μια ηχογράφηση "για πλάκα" σε ένα στούντιο ενός φίλου, χωρίς καθόλου πρόβες και χωρίς συγκεκριμένη ιδέα για το τι ήθελαν να κάνουν. Το αποτέλεσμα όμως τους άρεσε. Την επόμενη χρονιά κυκλοφορούν τις ηχογραφήσεις αυτές σε δίσκο που λεγόταν "Chance Meeting on A Dissecting Table of A Sewing Machine and an Umbrella" (η γνωστή φράση του Λωτρεαμόν που θεώρησαν οι σουρεαλιστές ορισμό του κινήματος τους). Ήταν τρία κομμάτια χωρίς τονικότητα, χωρίς καμιά από τις γνωστές φόρμες του τραγουδιού, ατέλειωτοι αυτοσχεδιασμοί και πειράματα με ό,τι ήχο μπορούν να βγάλουν τα όργανα. Ο δίσκος κυκλοφόρησε σε 500 αντίτυπα. Θέλοντας να τραβήξουν την προσοχή, ο Στήβεν ζωγράφισε στο εξώφυλλο μια φιγούρα με τη "στολή" των σαδομαζοχιστών (ο ίδιος φτιάχνει όλα τα εξώφυλα μέχρι σήμερα). Στο κοινό ο δίσκος προκάλεσε αμηχανία και μόνο αμηχανία. Το περιοδικό "Soumds" βαθμολόγησε το δίσκο με ερωτηματικά (????) κι όχι με αστεράκια (****). Mια κριτική έλεγε πως "ακούγοντας τους NWW, οι Faust φαίνονται σα μουσική του καρουζέλ."

Λίγο πριν κυκλοφορήσει το "Chance meeting..." είχε βγει το "Annual Report" των Throbbing Gristle, από την εταιρία τους Industrial Records, που θεωρείται η γέννηση της industrial μουσικής. Επειδή ο ήχος των NWW δεν μπορούσε εύκολα να κατηγοριοποιηθεί και λόγω ομοιότητας με αυτόν των Throbbing Gristle, χαρακτηρίστηκαν industrial. Η διαφορά ήταν πως οι NWW έπαιζαν με τα γνωστά όργανα μια ροκ μπάντας, μόνο που δεν έπαιζαν μουσική.  

Στους δίσκους Nurse With Wound υπάρχουν μικρά κομματάκια από όλες οι μουσικές. Ποπ, έθνικ, φανκ... μέχρι σόλο μπάτζο. Συνήθως συγκαταλέγονται στα industrial, αλλά ακολουθούν μια πορεία παράλληλη με το είδος.

Μετά την ηχογράφηση του δεύτερου δίσκου που λεγόταν "To the Quiet Men from a Tiny Girl" αποχωρεί ο Heeman Pathak. To 1980 ηχογραφούν τον τρίτο δίσκο "Μerzbild Schwet" σαν ντουέτο και κάνουν νέους πειραματισμούς με ηχητικά εφέ και κολλάζ. Οι δυο αυτοί δίσκοι κυκλοφόρησαν ταυτόχρονα το καλοκαίρι του '80 σε 500 αντίτυπα ο καθένας. Κι αμέσως μετά αποχωρεί και ο John Fothergill.

Από το 1981 οι Nurse with Wound είναι σόλο πρότζεκτ του Steven Stapleton. O πρώτος σόλο δίσκος είναι το "Homotopy to Marie", που είχε μια σχετική επιτυχία. Eδώ χρησιμοποιεί τεχνικές από την σύγχρονη κλασική μουσική και ιδιαίτερα από την ηλεκτρονική κλασική. Γενικά, αυτοί οι πρώτοι δίσκοι δεν είχαν καμια εμπορική επιτυχία, αλλά αυτή ήταν και η ιδέα του Στήβεν, να κάνει δίσκους "της στιγμής", αυτοσχεδιαστικούς, να τους προωθεί στη αγορά και να αδιαφορεί αν τους αγοράζει και τους ακούει κανείς. Από το 1982 όμως και μετά, η industrial σκηνη αρχίζει να γίνεται γνωστή σε ένα περιορισμένο κοινό που του άρεζε η πειραματική μουσική και μαζί έγιναν γνωστοί και οι δίσκοι NWW.

Του "Homotopy to Marie" προηγείται μια συνεργασία του Στήβεν με το συγκρότημα Whitehouse. Οι Whitehouse είναι οι πρώτοι της power electronics (αργότερα θα γίνει πιο δημοφιλές αυτό είδος και θα επηρεάσει την trance). O δίσκος λεγόταν "150 Murderous Passions" και είχε σε κάθε πλευρα ένα μεγάλο σε διάρκεια κομμάτι από το κάθε σχήμα.

Αυτός ο δίσκος εγκαινιάζει με μεγάλη σειρά με τις συνεργασίες του Στήβεν. Υπάρχει ένας κατάλογος ("Η Λίστα") με 294 καλλιτέχνες και συγκροτήματα. Τα ονόματα αυτά είναι αντικείμενο των συλλεκτών. Θεωρούνται τα καλύτερα ονόματα της αβαν-γκαρντ μουσικής.

Το 1983 ο Στήβεν γνώρισε τον David Tibet σε μια συναυλία. Στη συναυλία συμμετείχε ο Στήβεν σαν NWW με έναν μη καθιερωμένο τρόπο. Είχε γράψει τη μουσική του σε μια κασέτα και την έβαλε να παίζει ενώ ζωγράφιζε το φόντο της σκηνής. Ο Tibet των Current 93 και Psychic TV ενθουσιάστηκε. Κι έτσι γεννήθηκαν μερικές ακόμα συνεργασίες.

Ο πρώτος δίσκος NWW που κυκλοφόρησε κάπως πιο πλατιά στην Ελλάδα ήταν το "A Sucked Orange" (Το "ρουφηχτό" πορτοκάλι) του 1989. Ενώ οι περισσότεροι δίσκοι των NWW είχαν ένα μεγάλο κομμάτι στην κάθε πλευρά, αυτός περιείχε 28 μικρά κομμάτια, το καθένα σε διαφορετικό ύφος. Ένα μωσαϊκό, ας πούμε, του Nurse With Wound.

Έχουν κυκλοφορήσει πάρα πολλές και διαφορετικές ηχογραφήσεις του σχήματος σε δίσκους, cd και κασέτες, όλα σε περιορισμένα αντίτυπα και συλλεκτικά. Το  2009 κυκλοφόρησε το "Paranoia in Hi-Fi", μια συλλογή παλιών κομματιών, κάτι σαν "the best", και πωλείται αποκλειστικά από τα δισκοπωλεία και σε πολύ χαμηλή τιμή. Ο Στήβεν στην ιστοσελίδα του γράφει "Μη ζητάτε να σας το στείλω. Δεν έχω καθόλου αντίτυπα. Πηγαίνετε να το αγοράσετε από το δισκάδικο της γειτονιάς σας πριν κλείσει οριστικά".

Γενικά, η έμφαση στο NWW είναι στην ίδια την κυκλοφορία του δίσκου παρά στη μουσική. Με τις αυτοσχεδιαστικές ηχογραφήσεις, τις πολλές κυκλοφορίες, τα περιορισμένα και αριθμημένα αντίτυπα και τα μοναδικά εξώφυλλα, ο Στήβεν έχει εισαγάγει το μάρκετινγκ των εικαστικών στη μουσική. Έτσι, την κάνει μια μουσική για συλλέκτες.

του Μάκη Μακελάρη