Όποιος ακούει το Κουαρτέτο για έγχορδα, έργο 5, δεν το ξεχνάει ποτέ. Μια μουσική με τέτοια αργόσυρτη δύναμη που σου τραβάει τα σωθικά να τα ξεχειλώσει.

Ο Chausson είχε πάθος με τη μουσική και ένα κωμικο-τραγικό τέλος: οδηγώντας το ποδήλατο του έπεσε πάνω σ' ένα τοίχο.

Το artu σκάβει και ανακαλύπτει όλα τα παράξενα κι όλους τους παράξενους. Στο editorial λέγαμε πως "ήρθε για να ξετρυπώνει". Ο Chausson είναι μια παραξενιά της κλασικής μουσικής. Καθόλου εκκεντρικός, ούτε "τρελός", ούτε ιδιότροπος, περισσότερο μια θαμμένη παραφωνία στο πάνθεον των μεγάλων συνθετών. "O πιο μη-τραγουδισμένος Γάλλος μουσικός"

Ο τύπος που, αφού όλοι έχουν στηθεί για να βγουν την αναμνηστική φωτογραφία, κάποιος παραπατάει, τον καλύπτει με το σώμα του, ο φωτογράφος πατάει το κουμπί κι έτσι τυχαία (και μοιραία) ο τύπος μας λείπει απ' τη φωτογραφία.

Γεννήθηκε το 1855 στο Παρίσι. Αν και αγαπούσε από μικρός τη μουσική, σπούδασε νομικά για να κάνει τη χάρη στον πατέρα του που τον ήθελε δικηγόρο. Απο το 1879 ξεκινάει να σπουδάζει σύνθεση με δάσκαλο τον Jules Massenet που άσκησε μεγάλη επιρροή στη γαλλική μουσική τα τέλη του 19ου αιώνα.

Από το 1886 ως τον άδοξο θάνατο του εργάστηκε σαν γραμματέας στην Société Nationale de Musique.

Ο Γαλλο-Πρωσικός Πόλεμος του 1870-71 άλλαξε πολύ την γαλλική κοινωνία, την ριζοσπαστικοποίησε προς διάφορες κατευθύνσεις. Μία ήταν η τόνωση της "γαλλικότητας". Μουσικά εκφράστηκε από την Société Nationale de Musique που επιθυμούσε και προωθούσε την "αμιγώς" γαλλική -εθνική- μουσική. Ο Chausson συνδέθηκε με τον Cesar Franck και τον Vincent D' Indy στο κίνημα των "καθαρών" Γάλλων. Καλλιτεχνικά, ήταν ένα βραχύβιο ρεύμα.

Ένα μουσικό γεγονός που καθόρισε τις απόψεις της παρέας ήταν τα ταξίδια τους στο Μπάυροιτ στα 1882 για να παρακολουθήσουν τις όπερες του Βάγκνερ. Ιδιαίτερα τους εντυπωσίασε ο Πάρσιφαλ.

Εκείνη την εποχή ο Chausson σχετίζεται με ρομαντικούς καλλιτέχνες και ποιητές, τους φιλοξενεί, κάνουν συζητήσεις... Είναι το τέλος του ρομαντισμού και η αρχή του ιμπρεσιονισμού. Ο Chausson βρίσκεται κάπου ανάμεσα.

Το ύφος της μουσικής του είναι προσωπικό. Οι μουσικολόγοι αναφέρουν επιδράσεις και συγγένειες, αλλά δεν παύει να είναι ένας συνθέτης από μόνος του με το δικό του κοινό. Κάπου στο χρονικό και αισθητικό ρήγμα του ρομαντισμού με την αφαίρεση και ανάμεσα στην φανατική "γαλλικότητα" και τις αναπόφευκτες οικουμενικές επιρροές. Σήμερα θα τον λέγαμε "καλτ".

Έγραψε μόλις 39 έργα. Περισσότερο είναι γνωστός για τη μουσική δωματίου και τα τραγούδια του. Έγραψε μία όπερα, τον  Βασιλιά Αρθούρο και μια Συμφωνία.

Για μόλις 6 μήνες έχασε τον 20ο αιώνα.