Το heavy metal είναι ένα κλειστό σύμπαν. Η μια όψη είναι είναι το  μουσικό ύφος που είναι αμέσως αναγνωρίσιμο από το συμπαγή ήχο, τα κιθαριστικα ριφ και σολαρισματα και τη δομή των τραγουδιών. Η αλλη όψη είναι η μυθολογία του, μείγμα από φανταστική και επική λογοτεχνία, ταινίες και κόμικς, θέματα από την ιστορία του παγανισμού, αστικοί μύθοι, ιστορικές μάχες, παραφιλολογία και σενάρια ταινιών τρόμου.
Οι δυο όψεις συναποτελούν το metal με τις υποκατηγορίες.

Εμφανίστηκε στα τέλη του '70 και ολοκλήρωσε τα βασικά χαρακτηριστικά στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80. Αγαπημένοι συγγραφείς της μεταλ μυθολογιας ειναι ο Εντγκαρ Αλαν Πόε, ο Λαβκραφτ και ο Τολκιν.

Το όνομα Cirith Ungol σημαίνει στη γλώσσα του Τολκιν "το πέρασμα της αράχνης". Στον Άρχοντα των δαχτυλιδιών είναι πέρασμα στη γη του Mordor όπου κατοικεί το τέρας Shelob.

Ο λόγος για το συγκρότημα Cirith Ungol, το πιο αδικημένο της ιστορίας του heavy metal. Ηταν από τα πρώτα του είδους στις ΗΠΑ και πρωτοπόρο σε πολλούς τομείς. Χρησιμοποίησε τα φανταστικά μυθιστορήματα του Τόλκιν, και έκανε γνωστό τον κόσμο της "μέσης Γης" στους μεταλ φανς. Δυστυχώς, λόγω ατυχίας και κυρίως εξαιτίας της αδιαφορίας της δισκογραφικής εταιρίας δεν κατάφερε να μπει στο πάνθεον και ξεχάστηκε. 

"Όσοι μας συγκρίνουν με άλλες μπάντες δεν ξέρουν τη μισή αλήθεια. Είμασταν μαζί 9 χρόνια πριν το πρώτο μας άλμπουμ. Επίσης έπρεπε να χρηματοδοτήσουμε μόνοι μας τα δυο πρώτα άλμπουμ γεγονός που μας έκανε να μαζεύουμε χρήματα χρόνια ολόκληρα."
Robert Graven, ο ντράμμερ

Κυκλοφόρησαν τέσσερα άλμπουμ, το πρώτο το 1980 και το τελευταίο το 1991 και έπειτα διαλύθηκαν. Ο καλύτερος δίσκος ήταν το King of the Dead στα 1984, όπου ξεδιπλώθηκε όλο το ταλέντο τους.

Η ιστορία του γκρουπ είναι αρκετά συγκινητική αφού παρόλο το ταλέντο τους, τη σκληρή δουλειά και τα χρηματα που επένδυσαν δεν καταφεραν να γίνουν το συγκρότημα που ονειρεύονταν, ούτε να ηχογραφήσουν τελικά τη μουσική που ήθελαν με εξαίρεση το King of the Dead. Πλησίασαν, αλλά έμειναν με το παράπονο και τη φιλοδοξία.

Ο Robert Graven λέει "Τα ντραμς και οι Cirith Ungol ήταν η ζωή και το πάθος μου κι είναι πολύ κρίμα που μια τόσο φοβερή μπάντα με τόσο μη καταγεγραμμένο ταλέντο και δυνατότητες έτυχε τόσο μικρής υποστήριξης όταν άλλες μπάντες με λίγο ταλέντο έκαναν τεράστια εμπορική επιτυχία."

Ο πρώτος δίσκος Frost and Fire (1980) είναι όλο υποσχέσεις. Έπαιζαν μαζί 9 χρόνια πριν πάρουν τη μεγάλη απόφαση να κυκλοφορήσουν τα τραγούδια τους. Είναι σημαδιακή η χρονιά του '80 για την ιστορία του μεταλ. Τότε κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος των Iron Maiden και διανέμεται επίσημα στην Αμερική το British Steel των Judas Priest. Είναι η αρχή του είδους, αν και δεν έχει ολοκληρώσει ακόμα όλα τα χαρακτηριστικά του στο πέρασμα από το hard rock των Black Sabbath, Alice Cooper και Jethro Tull στο κλασικό heavy metal. Το ντεμπούτο των Cirith Ungol ανήκει σ' αυτό το πρώιμο στυλ. Ομως υπήρχε το υπόβαθρο για να προχωρήσουν ακόμα παραπέρα σε πιο βαρυ ήχο αλλά όπως λέει ο Robert Garven, ο ντραμμερ του γκρουπ, φοβήθηκαν ότι θα αποκλειστούν από τα ραδιόφωνα.

Το Frost and Fire εκτός από ένας από τους πρώτους μέταλ δίσκους είναι και η πρώτη ανεξάρτητη μέταλ παραγωγή και ένας από τους πρώτους ανεξάρτητους δίσκους γενικά. Οι Cirith ανέλαβαν όλα τα έξοδα της ηχογράφησης, κοπής κτλ. Το ίδιο συνέβη και στο δεύτερο LP, το ομολογουμένως καλύτερο τους, το King of the Dead (1984). Οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί χαρακτήρισαν το πρώτο δίσκο "πολύ βαρύ" παρόλο που εκαναν την έκπτωση να "μαλακώσουν" τον ήχο για να γίνουν πιο εύκολα αποδεκτοί. Γι' αυτό αποφάσισαν στο King of the Dead να παίξουν όπως ήθελαν, αδιαφορώντας για την εμπορικότητα. Με αυτή την άνεση και την ελευθερία δημιούργησαν ένα από τα κλασικά μεταλ άλμπουμ. Εκρηκτικές συγχορδίες, επική ατμόσφαιρα και Μπαχ σε μέταλ έκδοση.

Το King of the Dead έμελλε να είναι το τελευταίο άλμπουμ στο οποίο το συγκρότημα είχε τον πλήρη έλεγχο. Η επιτυχία τους άνοιξε το δρόμο για συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρία, την Metal Blade, ειδική στη μεταλ σκηνή. Τους περίλαβαν οι μάνατζερ και οι εξπέρ των μέταλ πωλήσεων και το αποτέλεσμα ήταν το μέτριο άλμπουμ One Foot in Hell. Τα παιδιά του συγκροτήματος αφού πρωτα δέχτηκαν τις συμβουλές της εταιρίας για το πως πρέπει να παίζεται το μέταλ στη συνέχεια αποκλείστηκαν από την παραγωγή του δίσκου και δεν είχαν γνώμη στην ηχογράφηση και το mastering. Αμάθητοι από δισκογραφικές καθως ήταν υπάκουαν σαν καλοί μαθητές. Το άλμπουμ μόλις διατηρεί κάποια από τη σφριγηλότητα των προηγούμενων.

Η καταστροφή θα έρθει το 1991 με το τελευταίο άλμπουμ Paradise Lost. Οι συνθήκες δουλειάς και η παραγωγή δεν έχει καμία σχέση με τις προθέσεις του γκρουπ. Πάλι με τα λόγια του ντραμμερ:
"Ένας από τους λόγους που το Paradise Lost ήταν τέτοια καταστροφή ήταν γιατί περιμέναμε 3 χρόνια μέχρι να οργανώσει η εταιρία την ηχογράφηση. Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους της αποχώρησης των Flint και Jerry. Έπειτα είχαμε να πιέσουμε την εταιρία να το προωθήσει  και τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Έβαλα τα κλάματα όταν άκουσα την τελική κόπια.

...Θύμωσα τόσο πολύ με το πρότζεκτ και την παραγωγή του και τελικά ορκίστηκα στον εαυτό μου ότι δε θα ξαναπιανα ποτε μπαγκέτα ούτε θα ξαναπαιζα ποτέ ντραμς αν είναι να έχω καποια σχέση μ' αυτούς τους ανθρώπους. Αν και μας πρότειναν πολλές επανενώσεις και περιοδείες κράτησα τον όρκο μου και θα τον κρατάω για πάντα"

Σήμερα οι οπαδοί του χέβι μέταλ, και όχι μονο, ανακαλύπτουν το King of the Dead και το συγκρότημα που δεν στάθηκε καθόλου τυχερό.