Jules Verne


Ξεκινώντας από


Ψηφοθηρία

Η ταινία που ζούμε είναι...
 









Η ψυχολογία της ρουτίνας

Άλλη μια σπουδαία κυκλοφορία της From A Tree Records, που ειδικεύεται στη σοβαρή electronica, ambient και idm μουσική.

Ο δίσκος Abnormal Psychology του Esoteric Sob περιέχει υποτονικές μουσικές, ασταθείς συναισθηματικά, καταθλιπτικές και "άυλες", σαν τα "άπιαστα όνειρα" του σύγχρονου ανθρώπου. Είναι ο χαμηλός ορίζοντας της πεζής αστικής ρουτίνας.


Ο Esoteric Sob, κατα κόσμον Γιάννης Τρυφωνόπουλος, ξεκίνησε από το 2008 να σκιτσάρει τοπία στα όρια της μουσικής και του ήχου. Το Abnormal Psychology είναι ο πρώτος του δίσκος (προηγήθηκαν δύο ΕΡ). Το αποτέλεσμα είναι πολύ αισιόδοξο, αν και η ίδια η μουσική κάθε άλλο παρά διατυμπανίζει τις αισιόδοξες προθέσεις της. Μαγνητοφωνεί τη μουσική που συνοδεύει τον άνθρωπο στην ταπεινή Οδύσσεια, όταν ο καταιγισμός των εξωτερικών ερεθισμάτων βουλιάζουν στο μαλακό τόπι της ψυχής του. Το τοπίο, φιλμ απέναντι στο ρευστό βλέμμα, πλάθεται από την επανάληψη, ίδιοι δρόμοι, ίδιες πλατείες. Η μουσική που δεν ξεσηκώνει, δεν κάνει την επανάσταση της, μόνο περιγράφει -θαυμάσια- τις αιτίες.

Πολύ εύστοχη επιλογή να ξεκινήσει το δίσκο... επικά. Το πρώτο ομώνυμο κομμάτι είναι ένα σχεδόν πομπώδες κινηματογραφικό σάουντρακ: το ανικανοποίητο. Ακόμα πιο εύστοχη είναι η προσέγγιση της υποκρισίας: στο κομμάτι Hypocrisy ξεχειλίζει η ρομαντική διάθεση με μια μελωδία που αποδομείται τη στιγμή που πάει να ολοκληρωθεί (κατα τη γνώμη μου το καλύτερο κομμάτι του cd).

Στο Little moments μας κλείνει το μάτι αφού φλυαρεί εσκεμμένα. Στο People without face (Ανθρωποι χωρις πρόσωπο) ακούμε μια μουσική χωρίς κέντρο βάρους, ενώ στο Life (with Amorph), ζωή δίνει το beat, ένας χρωματιστός βηματοδότης. Στο Strange portrait, το πορτρέτο είναι ρετρό και ναίφ. Πολύ ενδιαφέρον το κομμάτι Changes, όπου οι αλλαγές δεν φαίνεται να σημαίνουν κάτι στο υποκείμενο. Στο Road to Happiness ποντάρει στο θρησκευτικό αίσθημα με ένα μοτίβο Άπω Ανατολής.

Το CD κλείνει με μια βερσιόν του Little moments με φωνητικά της Karra Rusell. Το παράξενο είναι ότι η μουσική συνεχίζει να ακούγεται και μετά το τέλος του δίσκου.


του Μάκη Μακελάρη