Φίλοι των φίλων στα τηλέφωνα
Πού θα βγούμε το βράδυ

Είναι στίχοι του Πάνου Θασίτη που ταιριάζουν στα καταπληκτικά εκθέματα με την εκδηλη σημασία. Ένα κοπάδι γλυπτά πρόβατα, κομψευόμενα, που έχουν για κεφάλι παλιές συσκευές τηλεφώνου με καντράν, σωμα το καλώδιο και πόδια τα ακουστικά. Έτσι παρουσιάστηκαν από τον Jean Luc Cornec στο Museum für Kommunikation (Μουσείο Τηλεπικοινωνιών) της Φρανκφούρτης το 2006.

Το Papergirl είναι μια ιδέα και μια καλλιτεχνική κοινότητα για την τέχνη στο δρόμο που ξεκίνησε από το Βερολίνο το 2006 και διαδίδεται σε πολλές πόλεις σε όλο τον κόσμο. Στο πρότυπο των Αμερικανών paperboys, έργα τέχνης συλλέγονται από την τοπική ομάδα, εκτίθενται, τυλίγονται και στη συνέχεια διανέμονται με το ποδήλατο από εθελοντές στο κέντρο των πόλεων, σε αθώους ανυποψίαστους περαστικούς.

Άλλη μια σπουδαία κυκλοφορία της From A Tree Records, που ειδικεύεται στη σοβαρή electronica, ambient και idm μουσική.

Ο δίσκος Abnormal Psychology του Esoteric Sob περιέχει υποτονικές μουσικές, ασταθείς συναισθηματικά, καταθλιπτικές και "άυλες", σαν τα "άπιαστα όνειρα" του σύγχρονου ανθρώπου. Είναι ο χαμηλός ορίζοντας της πεζής αστικής ρουτίνας.

Ο Jan Svankmajer δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι ο μάγος του σουρεαλιστικού animation, ο μέγας μαριονετίστας στο γκροτέσκο σύμπαν που είναι πλασμένο από τα υλικά των παραμυθιών, των ονείρων και του υποσυνείδητου. Στην πρόσφατη ταινία Prezít svuj zivot- Surviving Life (Theory and Practice) παρουσιάζει ένα παστίζ από τεχνικές animation, ενώ στα γκρο και τις λεπτομέρειες χρησιμοποιεί ηθοποιούς. Η ταινία είναι εν μέρει αυτοβιογραφική και έχει θέμα την ψυχανάλυση. Προλογίζει ο ίδιος:

Στιγμιότυπα από φιλμ της πρώτης underground περιόδου του Paul Morrissey, αλλά και του Jean Cocteau, του Αντονιόνι ή του William Wyler, στα εξώφυλλα των δίσκων των Smiths, του θρυλικού συγκροτήματος που σχημάτισε ο Morrissey.

Στο εξώφυλλο του πρώτου ομώνυμου άλμπουμ του 1984 φιγουράρει ο αγαπημένος ηθοποιός του Γουόρχωλ και σύμβολο του σεξ στο underground αμερικάνικο σινεμά των 60's o Joe Dallesandro σε ενσταντανέ από την ταινία "Σάρκα" (1968) του Paul Morrissey.

Η Λήδα Αλεξίου και η Αlma Bakiaj έρχονται να αναμορφώσουν, αποδομώντας και αναδομώντας το χώρο δημιουργώντας εικαστικά ουτοπικά περιβάλλοντα. Οι  δυο καλλιτέχνες επιλέγουν να αναδείξουν μέσα από το έργο τους μία άλλη πραγματικότητα, στην οποία μπορούν να καταφύγουν συμβολικά, καθώς και να φανταστούν λύσεις σε όσα μοιάζουν καταδικασμένα.. Οι "Αναμορφώσεις" αντανακλούν  διαφορετικές προσεγγίσεις ανάλυσης της δομής και ανασύνθεση αυτής με νέα  και καθαρά αισθητικά κριτήρια, τόσο σε επίπεδο τεχνοτροπίας, όσο και σε επίπεδο θέματος, μέσου και ύφους.